Η επανάσταση του συναισθήματος

painting by Kris Knight

Ποτέ δεν κατάφερα να πιστέψω ότι θα μπορούσε κανείς, είτε εγώ ο ίδιος είτε οποιοσδήποτε άλλος, να έχει τη βεβαιότητα ότι θα φέρει κάποια ανακούφιση, πραγματική ή βαθιά, στις δυστυχίες του ανθρώπου, κι ακόμη λιγότερο να τις γιατρέψει! Ούτε κατάφερα, όμως, να πάψω να το σκέφτομαι∙ η παραμικρή ανθρώπινη αγωνία- ή και μόνο το να τη φανταστώ- πάντα μου δημιουργούσε άγχος, κι ακόμη με αναστάτωνε, μου απαγόρευε να συγκεντρωθώ και ν’ αφιερωθώ στο «εγώ» μου. Η πεποίθηση ότι κάθε θεραπευτική της ψυχής είναι εντελώς ανώφελη θα έπρεπε, αντίθετα, να με υψώσει μέχρι τις κορυφές της αδιαφορίας, όπου οι γήινες ανησυχίες θα κρύβονταν πίσω από το νεφελώδες πέπλο αυτής της πεποίθησης. Παρ’ όλα αυτά, όσο δυνατή και να είναι η σκέψη, είναι εντελώς ανίσχυρη απέναντι στην επανάσταση του συναισθήματος. Είναι αδύνατον να μην αισθανόμαστε, όπως είναι αδύνατον να μην περπατάμε.

Fernando Pessoa, από Η αγωγή του στωικού, μετ. Βασίλης Πουλάκος, εκδ. Ροές

Jun Miyake, Lilies of the valley

Τρεις αιώνες, 15 χρόνια και 7 δευτερόλεπτα...

"Rough winds do shake the darling buds of May"

...as night

Η θεωρία του λόρδου Χένρυ

Edgar Degas, Waiting (1882)

 - Αχ, Λόρδε Χένρυ, να μπορούσατε να μου πείτε πώς θα γίνω πάλι νέα!

Ο Λόρδος Χένρυ συλλογίστηκε για λίγο. «Μπορείτε να θυμηθείτε κανένα μεγάλο λάθος που κάνατε στα νιάτα σας, δούκισσα;» ρώτησε κοιτώντας την από την άλλη άκρη του τραπεζιού.

- Πολλά, φοβούμαι, όχι ένα! αναφώνησε η δούκισσα.

- Διαπράξτε τα λοιπόν από την αρχή, είπε αυτός με σοβαρό ύφος. Για να ξαναβρει κανείς τη νιότη του αρκεί να επαναλάβει τις τρέλες του.

- Υπέροχη θεωρία! αναφώνησε η δούκισσα. Πρέπει να την εφαρμόσω στην πράξη.

- Επικίνδυνη θεωρία! ακούστηκε από τα σφιγμένα χείλη του Σερ Τόμας. Η Λαίδη Αγκάθα κουνούσε το κεφάλι της, αλλά διασκέδαζε παρά τη θέλησή της. Ο κος Έρσκιν παρακολουθούσε.

- Βέβαια, συνέχισε ο Λόρδος Χένρυ· αυτό είναι ένα από τα μεγάλα μυστικά της ζωής. Οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα πεθαίνουν από μια μορφή έρποντος κοινού νου. Όταν είναι πια αργά, ανακαλύπτουν ότι το μόνο πράγμα που δε μετανιώνει ποτέ κανείς είναι τα σφάλματά του.

Oscar Wilde, Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκραίυ, μετ.Δ.Γ. Κίκιζας, εκδ. Σμίλη

Minor Swing

At the same time

Here comes the time

For my heart to heal the past

From now and then

There will be the good and the best

Oh when your eyes and mine

Can see the same...

at the same time...

Ιονέσκο, "Η φαλακρή τραγουδίστρια"

Diego Rivera, Two women

"Η φαλακρή τραγουδίστρια", Ευγένιος Ιονέσκο (Μονόπρακτη Κωμωδία - Γαλλία 1948)
Σκηνή 5η
Μαίρη (μόνη, απευθυνόμενη στο κοινό):

Η Ελίζαμπεθ κι ο Ντόναλντ πλέουν τώρα σε πελάγη ευτυχίας, άρα δεν ακούνε και άρα μπορώ να σας αποκαλύψω ένα μυστικό.

Η Ελίζαμπεθ δεν είναι η Ελίζαμπεθ και ο Ντόναλντ δεν είναι ο Ντόναλντ. Και θα σας το αποδείξω αμέσως τώρα. Η κόρη του Ντόναλντ δεν είναι αυτή που είναι κόρη της Ελίζαμπεθ. Βεβαίως, η κόρη του Ντόναλντ έχει το ένα ματάκι κόκκινο και το άλλο άσπρο, όπως και η κόρη της Ελίζαμπεθ. Όμως η κόρη του Ντόναλντ έχει το αριστερό ματάκι κόκκινο και το δεξί ματάκι άσπρο, ενώ η κόρη της Ελίζαμπεθ έχει το αριστερό ματάκι άσπρο και το δεξί κόκκινο. Άρα, όλη η επιχειρηματολογία του Ντόναλντ καταρρέει, αφού υπάρχει αυτή η διαφορά. Άρα, παρά τις καταπληκτικές συμπτώσεις, ο Ντόναλντ και η Ελίζαμπεθ δεν είναι γονείς του ίδιου παιδιού. Άρα δεν είναι ο Ντόναλντ και η Ελίζαμπεθ. Ας πιστεύει αυτός όσο θέλει πως είναι ο Ντόναλντ και ας πιστεύει αυτή όσο θέλει πως είναι η Ελίζαμπεθ. Ας πιστεύει αυτός όσο θέλει πως έχει δίπλα του την Ελίζαμπεθ και ας πιστεύει αυτή όσο θέλει πως έχει δίπλα της τον Ντόναλντ. Απατώνται και οι δυο. Άρα τίθεται το ερώτημα ποιος είναι στην πραγματικότητα ο Ντόναλντ και ποια είναι στ' αλήθεια η Ελίζαμπεθ. Επίσης, τίθεται το ερώτημα ποιος έχει συμφέρον να συνεχίζεται αυτή η παρεξήγηση. Δεν μπορώ ν' απαντήσω. Και η συμβουλή μου είναι ν' αφήνουμε τα πράγματα όπως φαίνονται πως είναι.

(προχωράει να βγει, ξαναγυρίζει)

Ξέχασα να σας πω. Το πραγματικό μου όνομα είναι Σέρλοκ Χολμς.

(βγαίνει) - τέλος Σκηνής 5ης

Απόσπασμα από το περίφημο θεατρικό έργο του συγγραφέα Ευγένιου Ιονέσκο Η φαλακρή τραγουδίστρια, πρωτοποριακό έργο της εποχής του που καθιέρωσε το «θέατρο του παραλόγου». Ο ίδιος ο Ιονέσκο το χαρακτήρισε σαν "Αντιθέατρο". «Οι χαρακτήρες του είναι θύματα της ίδιας τους της γλώσσας, αιχμάλωτοι της καθημερινότητας, δύτες σε μια θάλασσα της μοναξιάς, των επιφανειακών σχέσεων και των ανιαρών συνανθρώπων.». Ανέβηκε στην σκηνή για πρώτη φορά στις 11 Μαΐου 1950 στο Théâtre des Noctambules στο Παρίσι.

The Tiger Lillies, Beat me

Rembrandt

Rembrandt's mother as the profetess Hannah, 1631

O Ρέμπραντ απεικονίζει τη μητέρα του να διαβάζει, ντυμένη με την ίδια ενδυμασία με αυτήν που απεικονίστηκε στο παρελθόν η Άννα (μητέρα του προφήτη Σαμουήλ). Φως έρχεται πίσω από την ηλικιωμένη γυναίκα. Το πρόσωπό της παραμένει στη σκιά. Η έντονη λάμψη φωτίζει το βιβλίο και το χέρι της. Στο μεγάλο βιβλίο διακρίνονται οι εβραϊκοί χαρακτήρες. Δείχνει απόλυτα απορροφημένη (μελέτη, περισυλλογή), καθώς τα μάτια της ακολουθούν τις άκρες των δακτύλων της κατά μήκος των γραμμών (φυσικότητα, κίνηση).

Το Δεκέμβριο του 1928 αγοράστηκε από το Rijksmuseum, (Kρατικό Mουσείο, Άμστερνταμ)

"Ave Maria" ` by Giulio Caccini

Jurisprudence

Gustav Klimt, Jurisprudence, 1899–1907

Αναπαράσταση από οροφογραφία στη Μεγάλη αίθουσα του Πανεπιστημίου της Βιέννης. 

Καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1945.

Απεικονίζεται η τιμωρία ενός κατάδικου ο οποίος βρίσκεται σε θανάσιμο εναγκαλισμό με ένα χταπόδι. Περιβάλλεται από την Αλήθεια, τη Δικαιοσύνη και το Νόμο.

«Ο καλός ονειροπόλος δεν ξυπνά»

Τι θλίψη να ξυπνάει κανείς..., ψιθύρισε το ταπεινό λουλουδάκι που απερίσκεπτα είχε ξεμυτίσει μέσα στην παγωνιά για να θαυμάσει το ...χειμώνα :*! Έτσι είπε και, γέρνοντας λυπημένα το κεφαλάκι του, ξεψύχησε μέσα στο κρύο και αδιάφορο σύμπαν...  

Petite Fleur 

«...Ωστόσο ως μουσική δεν πρέπει να νοείται μόνον η μουσική που παίζεται, αλλά κι εκείνη που δεν θα παιχθεί ποτέ. Ούτε και ως σεληνόφως πρέπει να νοείται αυτό που προέρχεται από τη σελήνη και κάνει τα δέντρα να φαίνονται μεγαλύτερα. Υπάρχει κι άλλο σεληνόφως, που δεν το εξουδετερώνει ούτε και ο ίδιος ο ήλιος, και σκοτεινιάζει καταμεσήμερο αυτό που τα πράγματα παριστάνουν ότι είναι. Μόνο τα όνειρα είναι πάντοτε αυτό που είναι. Είναι εκείνο το μέρος του εαυτού μας όπου γεννηθήκαμε και όπου είμαστε πάντοτε εμείς, ο εαυτός μας».

 «Αλλά, αν ο κόσμος είναι δράση, πώς γίνεται και το όνειρο αποτελεί μέρος του κόσμου;»

«Είναι γιατί το όνειρο, καλή μου κυρία, είναι δράση που έγινε ιδέα, και γι' αυτόν το λόγο διατηρεί τη δύναμη του κόσμου απορρίπτοντας την ύλη, δηλαδή το να υπάρχει κανείς μέσα στο χώρο. Μήπως δεν είναι αλήθεια ότι μέσα στο όνειρο είμαστε ελεύθεροι;»

«Ναι, και τι θλίψη να ξυπνάει κανείς...»

«Ο καλός ονειροπόλος δεν ξυπνά. Δεν ξύπνησα ποτέ. Ο ίδιος ο Θεός πιστεύω πως κοιμάται διαρκώς. Μου το είπε κάποτε...».
Fernando Pessoa, Η ώρα του διαβόλου, μτφ. Μ. Παπαδήμα, εκδ. Νεφέλη

"Το αόρατο δεν μπορεί να κρυφτεί από το βλέμμα μας" *

"...Γλιστράς στις αρχαίες πέτρες,

στη σιωπή τους,

Ανασαίνεις το γκρίζο τους,

το χρόνο που τρέχει,

Και με την αγκαλιά σου γεμάτη ουρανό,

χαμογελάς.

Φιλώ ευλαβικά τον ίσκιο σου.

Μόνο αυτό μου απέμεινε…"
(απόσπασμα)
c.g. 25/1/2014

Bach, BWV 1031 !

* Ρενέ Μαγκρίτ

Προνομιακή στιγμή

" Η έμπνευση είναι μια προνομιακή στιγμή, όπου ανήκουμε πραγματικά στον κόσμο, είμαστε ενωμένοι μαζί του. Δεν είναι η απλή παράθεση οποιωνδήποτε αντικειμένων και με οποιονδήποτε τρόπο."

(από επιστολή του Μαγκρίτ στον Πιέρ Ντεμάρν)

" Το όνειρο είναι μια υπο-πραγματικότητα· θέλω να πω ότι δεν έχει τίποτε το ποιητικό. Η ποίηση (η τέχνη) δίνει στην "πραγματικότητα", που είναι ανεπαρκής, ένα συναρπαστικό νόημα, είναι μια υπερπραγματικότητα. Ανταποκρίνεται στο αίσθημα του μυστηρίου του σύμπαντος."

(από επιστολή του Μαγκρίτ στον Βόλκερ Κάμεν)

Handel, Passacaglia (Keyboard Suite VII)

Ανθρώπινο πολύ ανθρώπινο

Picasso,The Old Guitarist

«Σκέψου λίγο μόνος σου πόσο διαφορετικά είναι τα αισθήματα, πόσο διιστάμενες οι γνώμες, ακόμη και ανάμεσα στους στενότερους γνωστούς. Πόσο διαφορετική θέση ή ένταση έχουν ακόμη και ίδιες γνώμες στα κεφάλια των φίλων σου και στο δικό σου· πόσες εκατοντάδες φορές παρουσιάζεται αφορμή για παρεξήγηση, για εχθρικό αποχωρισμό από τον άλλο. Μετά από όλα αυτά, θα πεις στον εαυτό σου: πόσο ανασφαλές είναι το έδαφος πάνω στο οποίο πατούν όλες οι συμμαχίες μας και  οι φιλίες μας, πόσο κοντά είναι οι παγωμένες νεροποντές ή ο κακός καιρός, πόσο μοναχικός είναι κάθε άνθρωπος! Αν το καταλάβει κανείς αυτό, κι επίσης ότι όλες οι γνώμες των  συνανθρώπων του, με τα είδη τους και τις εντάσεις τους, είναι εξίσου αναγκαίες και ανεύθυνες σαν τις πράξεις τους· αν μάθει κανείς να βλέπει αυτή την εσωτερική αναγκαιότητα των γνωμών, που οφείλεται στην αξιεδιάλυτη συνύφανση του χαρακτήρα, της απασχόλησης, του ταλέντου και του περίγυρου – τότε θα ξεφορτωθεί ίσως την πικρία και τη δριμύτητα του αισθήματος, με την οποία φώναζε εκείνος ο σοφός: «Φίλοι, δεν υπάρχουν φίλοι!»* . Θα παραδεχθεί μάλλον: ναι, υπάρχουν φίλοι, αλλά έχουν οδηγηθεί προς τα εσένα  από την πλάνη, την εξαπάτηση· και πρέπει να έχουν μάθει να μένουν σιωπηλοί, προκειμένου να παραμένουν φίλοι σου·»

Friedrich Nietzsche, Ανθρώπινο πολύ ανθρώπινο 2,μτφ. Ζήσης Σαρίκας, εκδοτική Θεσσσαλονίκης
*αποδίδεται στον Αριστοτέλη

"...for other none" *!

Pur ti riveggio ancor

più bella a mio favor,

e meno altera;

chi mai credea così,

che si placasse

un dì così Clori severa.

Pur ti riveggio...

 Άρια από τη μουσική σύνθεση του Giovanni Bononcini La nemica d'Amore fatta amante 

"The serenata «La Nemica d'Amore fatta Amante» (The enemy of love being falling in love) contributed to Bononcini's international reputation (he was 23). He later became Handel's rival in London.The interest of this serenata stands in the beauty of the arias, the very fresh spirit of the libretto - Clori (nymph) is told by the Satyr Fileno to despise love whereas she discovers with Tirsi the shepherd, the happiness of love, provoking Fileno's jealousy...- and rich orchestral accompaniement."

(πηγή: http://store.harmoniamundi.com/)

O lente, lente currite, noctis equi!

Magritte, The double secret,1927

"Μείνετε ασάλευτες, αεικίνητες σφαίρες τ' ουρανού,

Για να σταματήσει ο χρόνος και μεσάνυχτα ποτέ να μη φανούν

Όμορφο στης φύσης μάτι, ανάτειλε, ανάτειλε ξανά και κάνε

Τη μέρα αβασίλευτη για πάντα ή κάνε η ώρα ετούτη να κρατήσει

Ένα χρόνο, ένα μήνα, μια βδομάδα, μια μόνο μέρα,

Ώστε ο Φάουστους να μετανοήσει και να σώσει την ψυχή του.

Καλπάστε αργά, καλπάστε αργά, ω άλογα της νύχτας!

Τ' αστέρια κινούνται ακόμη, ο χρόνος τρέχει, το ρολόι θα χτυπήσει,

Θα' ρθει ο διάβολος, κι ο Φάουστους θα καταδικαστεί 

[...............................................................]

Ψυχή μου, μεταμορφώσου σε μικρές σταγόνες νερού,

Και πέσε στον ωκεανό για να μην σε βρουν ποτέ."

Stand still, you ever-moving spheres of heaven,

That time may cease, and midnight never come;

Fair Nature's eye, rise, rise again, and make

Perpetual day; or let this hour be but

A year, a month, a week, a natural day,

That Faustus may repent and save his soul!

O lente, lente currite, noctis equi!

The stars move still, time runs, the clock will strike,

The devil will come, and Faustus must be damn'd.

[...............................................................]

O soul, be chang'd into little water-drops,

And fall into the ocean, ne'er be found!

(5η πράξη, Σκηνή 2η)

Christopher Marlowe, Doctor Faustus * (βλ. σημ.)

Silvious Leopold Weiss, Fantasie

Ο Christopher Marlowe (1564 - 1593), Άγγλος θεατρικός συγγραφέας, ποιητής, ηθοποιός και μεταφραστής, ήταν ο σπουδαιότερος πρόδρομος του Σαίξπηρ στην αγγλική δραματουργία. Είχε πολύπλευρη μόρφωση, διέθετε αστείρευτη φαντασία, ανυπότακτο πνεύμα, έντονη αίσθηση ενός ηθικού συστήματος αξιών, ωστόσο πλήρως αποστασιοποιημένου από τη θρησκευτικότητα. Ο Τόμας Στερνς Έλιοτ αποκάλεσε τον Μάρλοου ως "τον πιο βαθυστόχαστο, τον πιο βλάσφημο από τους συγχρόνους του" και "το πιο φιλοσοφημένο, αν και ανώριμο, πνεύμα από τους ελισαβετιανούς δραματικούς συγγραφείς". Ένα από τα σημαντικά επιτεύγματα του Μάρλοου ήταν ότι καθιέρωσε τον ανομοιοκατάληκτο στίχο στη δραματική ποίηση.

Ο Δόκτωρ Φάουστους (The Tragical History of D. Faustus,1604) εντάσσεται στην παράδοση του ηθικοπλαστικού θεάτρου της βρετανικής σκηνής. Είναι ένα έργο με ηθικά προστάγματα όπου ο πειρασμός, η πτώση και η καταδίκη σε αιώνια κόλαση καταδεικνύουν τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης διάνοιας και ψυχής.

"Να αυτοκτονήσω ή να κάνω καφέ;"

"Ακόμα κι αυτή, η δική μου καρδιά θα μου μείνει άγνωστη για πάντα. Ανάμεσα στη βεβαιότητα που έχω για την ύπαρξή μου και στο νόημα που προσπαθώ να δώσω σ’ αυτή τη βεβαιότητα, υπάρχει ένα κενό που δε θα γεμίσει ποτέ. Ο εαυτός μου θα μου μείνει για πάντα ξένος. Στην ψυχολογία και στη λογική υπάρχουν αλήθειες αλλά λείπει η αλήθεια. Το Σωκρατικό “γνώθι σ’ αυτόν” αξίζει τόσο όσο το “έσο ενάρετος” της εξομολόγησης. Σ” αυτά βλέπουμε πως υπάρχει νοσταλγία και άγνοια."
απόσπ. “Ο μύθος του Σίσυφου-δοκίμιο πάνω στο παράλογο” (Albert Camus)

Axel Törneman, (self-portrait with pipe), 1916

«Εγώ έμοιαζα να έχω τα χέρια μου άδεια, αλλά ήμουν σίγουρος για μένα, σίγουρος για όλα, πιο σίγουρος απ’ ότι αυτός, σίγουρος για τη ζωή μου και για το θάνατο που θα ερχόταν. Ναι, δεν είχα παρά μόνο αυτό, αλλά τουλάχιστον κρατούσα αυτή την αλήθεια, όσο με κρατούσε και κείνη. Είχα δίκιο, έχω ακόμα δίκιο, θα έχω πάντα δίκιο. Έζησα με κάποιον τρόπο και θα μπορούσα να έχω ζήσει με κάποιον άλλον. Είχα κάνει αυτό και δεν είχα κάνει εκείνο. Δεν είχα κάνει εκείνο τότε που έκανα αυτό. Και μετά; Ήταν σαν να περίμενα όλον αυτόν τον καιρό αυτή τη στιγμή κι αυτή την αυγούλα που θα δικαιωθώ. Τίποτα, τίποτα δεν είχε σημασία και ήξερα καλά το γιατί. Κι αυτός επίσης το ήξερε. Απ’ το βάθος του μέλλοντός μου, σε όλη αυτή την παράλογη ζωή που πέρασα, μια σκοτεινή πνοή στο πέρασμά της εκμηδένιζε όλα όσα μου πρότειναν τότε που ζούσα σε χρόνια όχι πιο πραγματικά.»

Albert Camus, Ο ξένος, μτφ. Βαγγέλης Φούφουλας, εκδ. Υπόγειο, αποσπάσματα, σελ. 118      περισσότερα

Από την κόλαση του Milton... στον παράδεισο του Dante

Απ’ όταν πρωτοείδα τη θωριά της στη ζήση ετούτη,

ως τώρα που την είδα, δεν είχε το τραγούδι μου στερέψει-

Μα πρέπει τώρα οι στίχοι μου να πάψουν ν’ ακολουθούν την καλλονή της,

όπως  στο απόγειό του ως φτάσει ο καλλιτέχνης.

Τέτοια ομορφιά να τη σαλπίσει αφήνω

 μια πιο καλή τρομπέτα απ’ τη δική μου,

αφού τελειώνει πια το δύσκολο έργο.

Και με φωνή ταγού και βιάση εκείνη, ξαναρχινά:

 "Απ’ το πιο μεγάλο σώμα στον ουρανό ανεβήκαμε,

που είναι φως νοητό κι αγνό, γεμάτο αγάπη,

αγάπη αληθινή, χαρά γεμάτη,

χαρά που ξεπερνάει κάθε αναγάλλια.

τη στρατιά θα δεις του Παραδείσου,

τη μία και την άλλη εδώ, με όψη που θα έχει μια, στην ύστερη την κρίση".

Dante Alighieri, Divina Commedia, (Παράδεισος, άσμα XXX)

μετάφραση: Γιωργής Κότσιρας

Ζαχαρόπουλος Σ. Ι., 1986

Villa Lobos - Bachiana nº 5 

"Tarde uma nuvem rósea lenta e transparente

Sobre o espaço, sonhadora e bela!"

Ο Heitor Villa-Lobos θεωρείται σύμφωνα με πολλούς ως ο σημαντικότερος συνθέτης που ανέδειξε η Λατινική Αμερική. Οι εννέα σουίτες του Bachianas brasileiras γράφτηκαν μεταξύ 1930 και 1945 και, όπως έχουν επισημάνει οι ειδικοί, παντρεύουν τα μουσικά ιδιώματα του Μπαχ με τους παραδοσιακούς σκοπούς της Βραζιλίας.

...In utter darkness

"...No light; but rather darkness visible   

Served only to discover sights of woe,

Regions of sorrow, doleful shades, where peace

And rest can never dwell, hope never comes

That comes to all, but torture without end

Still urges, and a fiery deluge, fed

With ever-burning sulphur unconsumed..."

John Milton, Paradise Lost ,book 1, (v. 63-69)

"Eternity, whose end no eye can reach..."  (John Milton, Paradise Lost ,book 12, v. 556 )

Lascia ch'io pianga

Mia cruda sorte,

E che sospiri

La libertà.

Il duolo infranga

Queste ritorte,

De' miei martiri

Sol per pietà.

Απόδοση στα Αγγλικά

Let me weep

My cruel fate,

And that I

should have freedom.

The duel infringes

within these twisted places,

in my sufferings

I pray for mercy.

Η τέχνη να... "βλέπεις"

Magritte, The muscles of the sky, 1927

Σου χαρίζω ένα κομμάτι ουρανού, ποίημα να γίνει, ζωγραφιά ή εικόνα ζωντανή στα μαγικά σου χέρια...

"Το πάτωμα φωτισμένο από το φεγγάρι, που ξέρουμε ότι βρίσκεται πίσω μας, δεν περιβάλλεται από τοίχους. Κρύβει μαζί με κάποια μακρινά δέντρα, ένα κομμάτι του ουρανού. Ταυτόχρονα ένα κομμάτι του πατώματος κρύβεται από τα πόδια του ουρανού, που πατάνε πάνω του, και που δεν αφήνουν περιθώρια για άχρηστες σκέψεις."

René Magritte, Le Fait accompli, No 6, 1968

smile !!!

Smile though your heart is aching

Smile even though it's breaking

When there are clouds in the sky, you'll get by

If you smile through your fear and sorrow

Smile and maybe tomorrow

You'll see the sun come shining through for you...

Because...

Langston Hughes, "A Dream Deferred"
  

What happens to a dream deferred?

Does it dry up

like a raisin in the sun?

Or fester like a sore--

And then run?

Does it stink like rotten meat?

Or crust and sugar over--

like a syrupy sweet?

Maybe it just sags

like a heavy load.

Or does it explode?

*Ο Λάνγκστον Χιουζ (1902 – 1967) ήταν αφροαμερικάνος ποιητής, μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και αρθρογράφος, από τις πλέον αντιπροσωπευτικές φυσιογνωμίες της φυλής του. Τα έργα του αντανακλούν τα αισθήματά του για το λαό του με τις χαρές και τις λύπες του, τη φτώχεια του και τις ελπίδες του. Είναι διάχυτη σε αυτά η λαχτάρα για ισότητα και αδελφοσύνη.

Σύννεφα

Πόσο σε νιώθω, αγαπημένε μου Φερνάντο! Σήμερα δε σε βρίσκω διόλου σκοτεινό και υπερβολικό. Δε θλίβομαι αόριστα, ούτε πλήττω, μα αισθάνομαι κι εγώ έναν πόνο βαθύ και μεγάλο. Μοιάζει σαν πέτρα βαριά στα σωθικά μου και με κάνει να επιθυμώ να σταματήσει η καρδιά μου. Πονάει να ζεις. Όσο κι αν έψαξα στις σελίδες σου δε βρήκα κάτι πιο οδυνηρό από αυτό τον πόνο.

Έτσι, συμβιβάστηκα με τα «σύννεφά» σου… (Τα αγάπησα πολύ· κι ας είναι περαστικά, μοναχικά και απροσδιόριστα.)

«Σύννεφα… Ρωτώ τον εαυτό μου και δεν τον γνωρίζω. […] Ό,τι δεν έχασα από τη ζωή ερμηνεύοντας συγκεχυμένα ανύπαρκτα πράγματα, το χαράμισα σκαρώνοντας στίχους σε πρόζα, που περιγράφουν αισθήσεις αδύνατο να μεταδοθούν, χάρη στις οποίες κάνω δικό μου το κρυμμένο σύμπαν.[...] Βαρέθηκα τα πάντα, τα πάντα των πάντων. Σύννεφα… αυτά είναι το παν, αυτά που διαμελίζουν τα ύψη, τα μόνα αληθινά πράγματα σήμερα ανάμεσα στη γη του τίποτα και τον ουρανό, που δεν υπάρχει· ομίχλη που συμπυκνώνεται σε απειλές δίχως χρώμα· βρόμικες μπάλες μπαμπάκι από ένα νοσοκομείο χωρίς τοίχους. Σύννεφα… Είναι σαν και μένα, ένα σκόρπιο πέρασμα ανάμεσα σ’ ουρανό και γη, εξαρτώμενα από τη θέληση μιας αόρατης ορμής, με ή χωρίς κεραυνούς, στολισμένα στα λευκά ή μαύρα και σκοτεινιασμένα, φανταστικές εικόνες της απόστασης και της περιπλάνησης, μακριά από το θόρυβο της γης, δίχως όμως τη σιωπή του ουρανού. Σύννεφα … Εξακολουθούν να περνούν, περνούν συνέχεια, και θα περνούν για πάντα, τυλίγοντας και ξετυλίγοντας τα ωχρά τους κουβάρια, απλώνοντας συγκεχυμένα τον ψεύτικο ανάκατο ουρανό τους.»* 

*Fernando Pessoa, Το βιβλίο της ανησυχίας

"Πέρα απ᾽ αυτά, τίποτα δεν γεννιέται ούτε πεθαίνει."

P. A. Renoir, Claude Monet Aka The Reader 

"Μα έλα, άκου τα λόγια μου, γιατί η μάθηση αυξάνει τη σοφία.

Όπως είπα και πριν, δηλώνοντας των λόγων μου τα όρια,

διπλή θα πω ιστορία: κάποτε απ᾽ τα πολλά βγήκε

το ένα και μ᾽ άλλη φορά απ᾽ το ένα τα πολλά,

η φωτιά και το νερό κι η γη και του αγέρα το θεόρατο ύψος,

και, χωριστά απ᾽ αυτά, η ολέθρια Φιλονικία, ίδια απ᾽ όπου κι αν τη δεις,

κι ανάμεσά τους η Αγάπη, ίση στο μήκος και στο πλάτος.

Αυτήν να την κοιτάξεις με το νου σου, μη στέκεσαι με θαμπωμένα μάτια.

Αυτή ᾽ναι που τη θεωρούνε έμφυτη ως και στα μέλη των θνητών,

χάρη σ᾽ αυτή κάνουνε σκέψεις φιλικές κι έργα αρμονικά,

Χαρά λέγοντάς τη με τ᾽ όνομα και Αφροδίτη.

Αυτήν ποτέ δεν τη βλέπουν οι θνητοί, όταν γυρίζει

ανάμεσά τους. Εσύ όμως άκουσε τις ντόμπρες μου κουβέντες.

 Όλ᾽ αυτά είναι ίσα και συνομήλικα,

μα το καθένα έχει δικά του προνόμια και χαρακτήρα,

κι άρχουν διαδοχικά, σαν έρχεται το πλήρωμα του χρόνου.

Πέρα απ᾽ αυτά, τίποτα δεν γεννιέται ούτε πεθαίνει."

Εμπεδοκλής, Περί φύσεως (μτφ. Δ. Κούρτοβικ)

"A la mystérieuse"

Amedeo Modigliani, The cellist

J'ai tant rêvé de toi que mes bras habitués

En étreignant ton ombre

À se croiser sur ma poitrine ne se plieraient pas

Au contour de ton corps, peut-être.

Et que, devant l'apparence réelle

de ce qui me hante

Et me gouverne depuis des jours et des années,

Je deviendrais une ombre sans doute.

(απόσπασμα από το ποίημα  "A la mystérieuse" του Robert Desnos) *

Σε ονειρεύτηκα τόσο που τα χέρια μου συνήθισαν

σφιχταγκαλιάζοντας τη σκιά σου

να σταυρώνονται πάνω στο στήθος μου και δεν θα διπλώνονταν

γύρω από το περίγραμμα του σώματός σου, μάλλον.

Και που μπροστά στην πραγματική εμφάνιση

αυτού που μου στοιχειώνει τα σωθικά

και με κυβερνά μέρες και χρόνια
θα γινόμουνα ίσκιος κι εγώ πιθανόν.

*Robert Desnos: Γάλλος υπερρεαλιστής ποιητής. Γεννήθηκε στο Παρίσι το 1900 και πέθανε το 1945 σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Τσεχοσλοβακία. 

Έργα: La Liberté ou l'amour (1927), Corps et Biens (1930), État de veille (1943), Contrée (1944), Félix Labisse (1945), Choix de poems, επιλογή ποιημάτων, (1945). Έγραψε ακόμα τη νουβέλα Le Vin est tiré  (1943)  και το σουρεαλιστικό δράμα  La Place de L'étoile (1945).

"Lascia Ch'io Pianga": άρια από την όπερα Rinaldo του Handel

"...και τις παντοδύναμες παιδικές ευπιστίες…"

"Αγαπά κανένας επειδή το θέλει, επειδή αυτό του δίνει χαρά, επειδή ξέρει ότι η ωρίμανση και η ανακάλυψη του εαυτού του εξαρτάται από αυτό. Ξέρει ότι η μοναδική σιγουριά που έχει βρίσκεται μέσα στον εαυτό του. Αν εμπιστεύεται τον εαυτό του και πιστεύει σ' αυτόν, θα εμπιστεύεται και θα πιστεύει και στους άλλους. Θα είναι πρόθυμος ν' αποδεχτεί το καθετί που είναι ικανοί να του δώσουν, αλλά θα μπορεί και να είναι σίγουρος και να μην εξαρτιέται από τίποτα άλλο έξω από τον ίδιο τον εαυτό του."

Λεό Μπουσκάλια

Jose Carreras - "En Aranjuez con tu Amor"

"and the ...love goes on"

(για την ελαχίστη του απείρου πιθανότητα να ακούν οι άγγελοι ...θνητών μουσικές και ευχές)
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ !

Fleur de lys

Alphonse Maria Mucha, Study Of Drapery 

ΑΜΛΕΤ: Χα, χα. Είσαι τίμια;

ΟΦΗΛΙΑ: Κύριέ μου;

ΑΜΛΕΤ: Είσαι ωραία;

ΟΦΗΛΙΑ: Τι εννοεί η Εξοχότης σας;

ΑΜΛΕΤ: Πως αν είσαι τίμια και ωραία, η τιμιότητά σου δεν πρέπει να επιτρέπει πολλά πάρε-δώσε με την ομορφιά σου.

ΟΦΗΛΙΑ: Τι καλύτερη συναναστροφή, Κύριέ μου, θα μπορούσε να βρει η τιμιότητα από την ομορφιά;

ΑΜΛΕΤ: Ναι, πράγματι. Γιατί η δύναμη της ομορφιάς θα μετατρέψει αμέσως την τιμιότητα σε μαστροπό, προτού προλάβει η ισχύς της τιμιότητας να μεταφράσει την ομορφιά σε κάτι που να της μοιάζει.

Σαίξπηρ, Άμλετ (7ο απόσπασμα, 3η πράξη 1η σκηνή), μτφρ. Δ. Καψάλης

Notre Dame de Paris - Belle

click here

"Oh ! Laisse-moi rien qu'une fois

Glisser mes doigts dans les cheveux d' Esméralda..."

"Cercato ho sempre solitaria vita"

Egon Schiele, Γονατιστή γυναίκα με κόκκινο φόρεμα, 1911

"[Σύμφωνα με όλα τούτα,] η κοινωνικότητα ενός ανθρώπου βρίσκεται περίπου σε αντίστροφη αναλογική σχέση προς την πνευματική του αξία· η δε απόφανση «ο τάδε είναι πολύ αντικοινωνικός» ισοδυναμεί σχεδόν με την «ο τάδε είναι άνθρωπος με μεγάλα χαρίσματα».

Στον διανοητικά προικισμένο άνθρωπο, η μοναχικότητα παρέχει ένα διττό όφελος: πρώτον το να είναι με τον εαυτό του και, δεύτερον, το να μην είναι με άλλους. Τούτο το τελευταίο θα το αξιολογήσει κανείς ιδιαίτερα αναλογιζόμενος πόσα βάσανα, πόσους καταναγκασμούς ακόμη και κινδύνους ενέχει κάθε συναναστροφή. Tout notre mal vient de ne pouvoir etre seuls, λέγει ο La Bruyere. Το να έχει κανείς καθ’ εαυτόν τόσα πολλά ώστε να μη χρειάζεται συναναστροφές συνιστά μεγάλη τύχη και μόνο για το γεγονός ότι όλα σχεδόν τα δεινά μας εκπηγάζουν από αυτές.

[……………………………………………………………………..........................…………………]

………….η αγάπη για τη μοναχικότητα δεν πρέπει να συνιστά πρωτογενή ροπή, αλλά μεταγενέστερο προϊόν της πείρας και του στοχασμού, τούτο δε σε συνάρτηση με την ανάπτυξη των πνευματικών του δυνάμεων, συνάμα όμως και με το προχώρημα της ηλικίας του: από συνολική άποψη, η κοινωνική ορμή του καθενός θα πρέπει να βρίσκεται σε αντίστροφη αναλογική σχέση προς την ηλικία του."

Arthur Schopenhauer, Αφορισμοί για την πρακτική σοφία της ζωής, μτφ. Δ.Υφαντής, εκδ. Ροές

Mozart - Piano Concerto No.23 !!! 

click

Cercato ò sempre solitaria vita

(le rive il sanno, et le campagne e i boschi)

per fuggir questi ingegni sordi et loschi,

che la strada del cielo ànno smarrita;

et se mia voglia in ciò fusse compita,

fuor del dolce aere de’ paesi toschi

anchor m’avria tra’ suoi bei colli foschi

Sorga, ch’a pianger et cantar m’aita.

Ma mia fortuna, a me sempre nemica,

10mi risospigne al loco ov’io mi sdegno

veder nel fango il bel tesoro mio.

A la man ond’io scrivo è fatta amica

a questa volta, et non è forse indegno:

Amor sel vide, et sa ’l madonna et io.

Francesco Petrarca, sonetto 221

love of my life

"L o v e  of my l i f e - you've hurt me

You've broken my heart and now you leave me

Love of my life can't you see

Bring it back, bring it back

Don't take it away from me, because you don't know

What it means to me..."

Queen, "love of my life"

"...to see if you're better"

"It's four in the morning, the end of December

I'm writing you now just to see if you're better

New York is cold, but I like where I'm living

There's music on Clinton street all through the evening.

I hear that you're building your little house deep in the desert

You're living for nothing now, I hope you're keeping some kind of record...

....................................................................

...................................................................."

"Famous Blue Raincoat"

"Θα ζωγραφίζω κροκοδείλους κι αστερίες και δράκους"

"Θα΄θελα να βρω μια έκφραση για τη διττότητα. Θα' θελα να γράφω κεφαλαία και προτάσεις, όπου να' ναι φανερές η μελωδία και η αντιμελωδία ταυτόχρονα, όπου να στέκεται αδιάλειπτα δίπλα στην πολυμορφία η ενότητα· δίπλα στο φαιδρό, το σοβαρό· γιατί η ζωή, κατά τη γνώμη μου, συντελείται μονάχα μέσα στη διακύμανση ανάμεσα σε δύο πόλους, στο πέρα-δώθε ανάμεσα στους θεμέλιους λίθους του κόσμου. Ακατάπαυστα θέλω να παραπέμπω με ενθουσιασμό στη μακάρια πολυμορφία του κόσμου και, εξίσου ακατάπαυστα, να υπενθυμίζω ότι αυτή η πολυμορφία βασίζεται στην ενότητα" 
Έρμαν Έσσε, Psychologia Balnearia (Τα σχόλια ενός πελάτη των λουτρών του Μπάντεν), 1923

Gustav klimt, Water serpents 2, 1907

(Γιατί εκτιμάς τα παραμύθια και μπορείς να βρίσκεις σε αυτά τις αλήθειες της ζωής.)

Το τέλος του παραμυθιού, όπως το ...αποφάσισε ο συγγραφέας του.

"Μόλις η κόρη κράτησε τη μαγική πέτρα στο λευκό της χέρι, εκπληρώθηκε η ευχή που γέμιζε τόσο πολύ την καρδιά της. Η όμορφη κόρη εξαφανίστηκε, βυθίστηκε τελείως κι έγινε ένα με το δέντρο, κι έπιασε να φυτρώνει απ’ τον κορμό του σαν κλαδί καινούριο, ακμαίο, και γοργά να μεγαλώνει για να πάει ψηλά και να το φτάσει.

Τώρα, όλα ήταν όμορφα. Τώρα, ο κόσμος είχε τάξη. Τώρα, είχε μόλις βρεθεί ο Παράδεισος. Ο Πίκτορ δεν ήταν πια ένα γέρικο, βασανισμένο δέντρο· τώρα, τραγουδούσε δυνατά: Πικτόρια, Victoria.

Μεταμορφώθηκε. Κι επειδή, αυτή τη φορά, είχε φτάσει στη σωστή, στην αιώνια μεταμόρφωση, μπορούσε από κείνη τη στιγμή κι ύστερα να μεταμορφώνεται συνέχεια κι όσο ήθελε. Ακατάπαυστα κυλούσε το μαγικό ρεύμα του γίγνεσθαι μέσα στο αίμα του· αιώνια μπορούσε να συμμετέχει στη Δημιουργία της κάθε στιγμής.

Έγινε ελάφι, έγινε ψάρι, έγινε άνθρωπος, έγινε φίδι, σύννεφο, πουλί. Σε κάθε μορφή, όμως, ήταν ολόκληρος, ήταν ζευγάρι είχε φεγγάρι και ήλιο, είχε άντρα και γυναίκα μέσα του, σαν δίδυμο ποτάμι κυλούσε μέσα από τους τόπους, σαν διπλαστέρι έφεγγε στον ουρανό." (1922)

Έρμαν Έσσε, Οι μεταμορφώσεις του Πίκτορ, μτφ.Κ. Συντελή, εκδ. Καστανιώτη, σελ. 37-38

Brahms Hungarian Dance No.4

click

Κόκκος άμμου

"If the doors of perception were cleansed every thing would appear to man as it is, infinite ....''
W. Blake

(Στο έργο αυτό ο W. Blake απεικονίζει έναν 
πανίσχυρο δημιουργό που συλλογίζεται 
τον κόσμο που έχει "σφυρηλατήσει".)
William Blake, προμετωπίδα στο The Song of Los

«To see a world in a grain of sand,

And a heaven in a wild flower,

Hold infinity in the palm of your hand,

And eternity in an hour.»

 William Blake, Songs of Innocence and Experience (απόσπ.)

«Για να δεις τον κόσμο σ’ ένα κόκκο άμμου

Και τον παράδεισο σ’ ένα αγριολούλουδο,

Κράτησε το άπειρο στην παλάμη του χεριού σου

Και την αιωνιότητα σε μια ώρα.»

Mozart - Piano Concerto No.21 !!!

click

Άχρονη διάρκεια

Pablo Picasso, Garçon à la pipe, 1905

[...H απουσία είναι μια γοητευτική ύπαρξη που με έχει στο χέρι και με κάνει ό, τι θέλει, χωρίς έλεος. Για να το πω πιο απλά, η απουσία είναι σαν μια ακτίνα περιστρεφόμενου προβολέα που τεμαχίζει τα δευτερόλεπτα σε όλο και πιο λεπτές φέτες και με συμβουλεύει να την αφουγκραστώ καλύτερα.]

"Δεν υπάρχει απόλυτος χρόνος. Ο Τζιμ κι εγώ ήμασταν θαλασσοπόροι αμέτρητων χρόνων. Ούτε ένας από αυτούς δεν είναι αμελητέος, έχουμε τη λεπτότητα να τους ζούμε σιωπηλά, όλους μαζί κάθε φορά. Προφανώς επειδή λειτουργούμε μ΄ αυτόν τον τρόπο γίναμε και δολοφόνοι αναμνήσεων. Το ότι καταφέραμε να φιλοτεχνήσουμε τους κήπους του παρόντος και του μέλλοντος το οφείλουμε στο γεγονός ότι είμαστε καλοί και ξέρουμε να σιωπούμε.

Όλο και πιο πολύ πείθομαι ότι ο Τζιμ είναι ιδιοφυΐα. Και η δήλωση αυτή δεν είναι ούτε υπερβολική ούτε υπερφίαλη. Έτσι απλά. Η ιδιοφυΐα είναι ένα πρόσωπο που ελκύει την καταγωγή του απευθείας από το θείο, το ιερό, δεν ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους, εκτός κι αν η τρέλα της την ωθήσει να αιχμαλωτίσει κάποιον. Τρέλα ή ιδιοφυΐα, ιδιοφυΐα ή τρέλα, σημασία έχει ότι επέλεξε αυτόν τον άντρα.
Μετά το δείπνο ο Τζιμ ανάβει τελετουργικά το πούρο του. Εύκολα φαντάζεται κανείς ότι πρόκειται για μια μικρή τελετουργία. Ένας ξιφομάχος που δίνει μια γευστική μονομαχία, απ’ όπου αναδίδεται ένας μπλε καπνός. Ο Τζιμ σημειώνει με μεγάλη ταχύτητα στο μικρό κόκκινο μπλοκάκι και πότε πότε τινάζει αφηρημένα με την άκρη του δείκτη λίγη στάχτη. Μου αρέσει να παρατηρώ τον τρόπο με τον οποίο ζαρώνει το στόμα του γύρω από μια πηγή καθαρής απόλαυσης, την απόλαυση του αγωνιστή που είναι κοντά στη νίκη. Ο καφετής κύλινδρος του πούρου, υπακούοντας στις ρουφηξιές του καπνιστή, ολοένα κονταίνει, λάμπει και σβήνει, ροδίζει και σβήνει, κι είναι ωραίο να βλέπεις και να φαντάζεσαι: το πούρο μοιάζει μ’ ένα κομμάτι χρόνου που λίγο λίγο ροκανίζει και τρώει κάθε έννοια διάρκειας. Πόσα λεπτά χρειάζονται ακόμη στο στόμα του άντρα, που είναι συνάμα σφριγηλό και τρυφερό, για να τελειώσει, δηλαδή να καταναλώνει το μυστικό των μυστικών της άχρονης διάρκειας που μας ενώνει, εκείνον κι εμένα;"
Dominique Rolin,“Journal amoureux”

"You'd Be So Nice To Come Home To"

click here

Lacrimae rerum

"sunt lacrimae rerumet mentem mortalia tangunt"

Pablo Picasso, Femme aux Bras Croisés, 1901

"Τρία χρόνια μπορεί να σου φαίνονται πολύς καιρός για να ανακαλέσεις στη μνήμη σου, αλλά, όταν ζεις στη φυλακή και στη ζωή σου δεν υπάρχει κανένα γεγονός παρά μονάχα θλίψη, τότε δεν μπορείς να υπολογίσεις το χρόνο, παρά μονάχα με τον παλμό του πόνου και να τον καταγράψεις σε στιγμές πίκρας. Δεν έχεις τίποτε άλλο να σκεφτείς. Το να υποφέρουμε, όσο κι αν αυτό σου φανεί παράξενο, είναι ο τρόπος με τον οποίο επιβιώνουμε, γιατί είναι και ο μόνος τρόπος για να αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε ζωντανοί. Η ανάμνηση όσων υποφέραμε είναι απαραίτητη σαν δικαιολογία, σαν απόδειξη της ίδιας μας της ύπαρξης. Ανάμεσα σε μένα και τη χαρά ανοίγεται ένα κενό τόσο βαθύ όσο ανάμεσα σε μένα και στην πραγματικότητα της χαράς."

"Θυμήσου ακόμα ότι πρέπει να σε γνωρίσω, ίσως και οι δυο μας να γνωρίσουμε ο ένας τον άλλον. Για σένα δεν έχω παρά αυτό το τελευταίο πράγμα να πω· μη φοβάσαι το παρελθόν. Αν ο κόσμος σου λέει ότι είναι αμετάκλητο, μην το πιστέψεις. Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον δεν είναι παρά μια στιγμή στα μάτια του Θεού, κάτω από το βλέμμα του οποίου πρέπει να προσπαθούμε να ζούμε. Χρόνος και διάστημα, διαδοχή και έκταση, δεν είναι παρά συμπτωματικές συνθήκες της σκέψης. Η φαντασία μπορεί να τις υπερβεί και να κινηθεί σε ελεύθερες σφαίρες ιδανικής ύπαρξης. Όμως, και τα πράγματα, στη βαθύτερη ουσία τους, είναι εκείνο που επιλέγουμε να τα κάνουμε να είναι. Ένα πράγμα είναι ανάλογα με την οπτική γωνία που το βλέπουμε. «Εκεί που οι άλλοι», λέει ο Μπλέικ, «δεν βλέπουν παρά το χάραμα να φτάνει από τους λόφους, εγώ βλέπω τους γιους του Θεού να φωνάζουν από χαρά»."

Oscar Wilde, "De profundis", εκδ. Κάκτος, σελ.34,164

Brahms Symphony No.3 Poco Allegretto

" If music be the food of love, play on"

λεπτομέρεια από "An Angel in Green with a Vielle"

(Francesco Napoletano;)
The National Gallery, London

"Αν η μουσική είναι η τροφή της αγάπης, παίξε κι άλλο." (Σαίξπηρ)

Mozart, Concerto for piano and orchestra No. 04  

ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΙΑ ..."ΑΓΓΕΛΟΥΣ" !

click here

                                               DUKE ORSINO:

If music be the food of love, play on;

Give me excess of it, that, surfeiting,

The appetite may sicken, and so die.

That strain again! it had a dying fall:

O, it came o'er my ear like the sweet sound,

That breathes upon a bank of violets,

Stealing and giving odour! Enough; no more:

'Tis not so sweet now as it was before.

O spirit of love! how quick and fresh art thou,

That, notwithstanding thy capacity

Receiveth as the sea, nought enters there,

Of what validity and pitch soe'er,

But falls into abatement and low price,

Even in a minute: so full of shapes is fancy

That it alone is high fantastical.

Από τη "Δωδεκάτη Νύχτα" του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, 1602