"Too flattering sweet to be substantial..."

"And yet I wish but for the thing I have.

My bounty is as boundless as the sea,

My love as deep. The more I give to thee,

The more I have, for both are infinite..."

ΡΩΜ. Κυρά μου, μα το ευλογημένο αυτό φεγγάρι

που ασημοβάφει τις κορφές των δέντρων –

ΙΟΥΛ. Όχι , μην παίρνεις όρκο στο φεγγάρι, το άστατο,

που με τον μήνα αλλάζει κάνοντας το γύρο του,

μήπως κι η αγάπη σου αλλάξει σαν κι αυτό.

ΡΩΜ. Σε τι να σου ορκιστώ;

ΙΟΥΛ. Μην ορκιστείς καθόλου· ή, αν θέλεις,

ορκίσου στον χαριτωμένον εαυτό σου,

που ’ν’ της λατρείας μου ο θεός, να σε πιστέψω.

ΡΩΜ. Αν η καρδιά μου, αγάπη μου–

ΙΟΥΛ. Άσε, μην ορκιστείς. Μ’ όλη μου τη χαρά για σένα,

δε χαίρομαι τη συμφωνία μας τούτη απόψε:

πολύ ’ρθε ορμητικά, πολύ αναπάντεχα, πολύ άξαφνα·

πολύ σαν αστραπή, που χάνεται προτού

να ειπείς αστράφτει. Καληνύχτα, αγάπη μου!

Μπορεί τούτ’ το μπουμπούκι της αγάπης μας

να ’ναι όμορφος ανθός όταν ξανανταμώσουμε.

Καλή σου νύχτα, καληνύχτα! Κι η γλυκιά γαλήνη

που νιώθω στην καρδιά μου και δικιά σου ας γίνει!

ΡΩΜ. Ω! θέλεις να μ’ αφήσεις έτσι απαρηγόρητον;

ΙΟΥΛ. Σαν τι παρηγοριά θέλεις ετούτ’ τη νύχτα;

ΡΩΜ. Σού ’δωσα την πίστη μου αγάπη, δώσ’ μου τη δικιά σου.

ΙΟΥΛ. Εγώ σ’ την έδωσα προτού μου την ζητήσεις·

και πάλι θα ‘θελα να ’ταν δικό μου χτήμα.

ΡΩΜ. Να μου την πάρεις θέλεις; Και γιατί καλή μου;

ΙΟΥΛ. Για να φανώ απλοχέρα να σ’ την ξαναδώσω.

Μα κάνω ευκή για κάτι που έχω δα: η απλοχεριά μου

έχει της θάλασσας την άπλα, και η αγάπη μου

το βάθος της· όσο περσότερη σου δίνω,

τόσο περσότερη έχω, τι άπειρα είναι και τα δυό.

(Φωνή της παραμάνας από μέσα.)

Κάποιον ακούω μέσα· χαίρε, αγάπη μου ακριβή!

–Αμέσως παραμάνα μου!– Γλυκέ Μοντέγο,

να ’σαι πιστός. Περίμενε λιγάκι, θα ξανάρθω. (Βγαίνει.)

ΡΩΜ. Ευλογημένη, ευλογημένη νύχτα! Πώς φοβάμαι,

μην, όντας νύχτα, όλ’ αυτά είναι μόνον όνειρο

πάρα πολύ γλυκό για να ’ναι αλήθεια.

(Πράξη Β΄, σκηνή 2)

[πηγή: Ουίλιαμ Σαίξπηρ, μτφρ. Βασίλης Ρώτας, εκδ. Ίκαρος, Αθήνα 1962, σ. 45-46]

"...my figured goblets for a dish of wood"

"And straight am nothing: but whate'er I be,

Nor I nor any man that but man is

With nothing shall be pleased, till he be eased

With being nothing."

Salvator Rosa, (self-portrait), “Silence and Speech, Silence is better”, 1640,

National Gallery, London

Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι από το μονόλογο του βασιλιά Ριχάρδου του Β´, ο οποίος βρίσκεται στη φυλακή, στο απομακρυσμένο κάστρο του Pomfret στο βόρειο τμήμα της Αγγλίας, και στοχάζεται πάνω στην τωρινή του κατάσταση, την πτώση του. (Ο μεσαιωνικός μονάρχης ξυπνάει από το λήθαργό του όταν συνειδητοποιεί ότι του αφαιρείται η κοσμική εξουσία που είχε στηρίξει στη δήθεν «θεία βούληση».). Στη φυλακή έχει οδηγηθεί μετά την καθαίρεσή του από το θρόνο που συνέβη εξαιτίας της αλαζονικής του συμπεριφοράς και των λαθών του στη διαχείριση της εξουσίας. (Το έργο του Σαίξπηρ Ριχάρδος ο Β´, αν και γράφτηκε το 1595, εξαιτίας του θέματος που πραγματεύεται παραμένει επίκαιρο!)

Έλεγα πως μπορώ να παρομοιάσω

τούτη τη φυλακή μου με τον κόσμο.

Μα επειδή μέσα στον κόσμο υπάρχουν άνθρωποι,

και εδώ δεν υπάρχει άλλη ψυχή από εμένα,

δεν το πετυχαίνω.

Κι όμως θα το βρω.

Το μυαλό μου,

θα γίνει για το πνεύμα μου η γυναίκα.

Το πνεύμα μου ο πατέρας.

Κι από το γάμο αυτό,

θα ‘ρθει ένα γένος στοχασμών,

που ολοένα θα γεννούνε.

Κι όλοι αυτοί οι στοχασμοί

θα πλημμυρίσουν το μικρό τούτον κόσμο,

ταραγμένοι καθώς του κόσμου οι άνθρωποι.

Γιατί ευχαριστημένοι στοχασμοί δεν υπάρχουν.

Ακόμη κι οι καλύτεροι,

όπως οι στοχασμοί μας για τα Θεία,

είναι γεμάτοι δισταγμούς

και βάζουν ως και το Θείο το Λόγο

αντίθετα στον ίδιο το Θείο Λόγο, όπως:

«Αφήστε τα παιδιά να 'ρθούνε» από τη μια,

κι από την άλλη: «Είν' έτσι δύσκολο να 'ρθει κανένας,

όπως να περάσει μια καμήλα από το μάτι της βελόνας»!

Στοχασμοί με φιλόδοξους σκοπούς

σχεδιάζουν θαύματα ακατόρθωτα:

πώς θα μπορούσαν τ' αδύνατα αυτά νύχια

ν' ανοίξουν ένα πέρασμα

μες από τα πετρένια του σκληρού τούτου κόσμου πλευρά,

τους άγριους τοίχους αυτής της φυλακής,

και μην μπορώντας,

πεθαίνουν από την ίδια τους την περηφάνια.

Στοχασμοί που γυρεύουν ησυχία

κολακεύονται, τάχα,

πως δεν είναι ούτε οι πρώτοι που ‘ναι σκλάβοι της τύχης,

ούτε θα 'ναι κι οι τελευταίοι.

Σαν τους άθλιους αλήτες που δεμένοι στο στύλο,

αποξεχνούνε τη ντροπή τους

με τη σκέψη πώς κι άλλοι έχουν σταθεί

στον ίδιο στύλο όπως αυτοί

και βρίσκουν σ' αυτόν το στοχασμό κάποια ανακούφιση,

βαστώντας τη δική τους δυστυχία

με τις πλάτες εκείνων

που υποφέρανε το ίδιο πριν απ' αυτούς.

Κι έτσι εγώ, μόνος, παίζω πολλά πρόσωπα

και ούτ' ένα απ' τα πολλά ευχαριστημένο.

Καμιά φορά είμαι βασιλιάς, και τότε

ή προδοσία με κάνει να ποθώ

τη ζωή του ζητιάνου.

Γίνομαι ζητιάνος,

Κι η ανυπόφορη στέρηση με πείθει

πως πιο καλά ήμουν βασιλιάς.

Και να: ξαναφορώ το στέμμα.

Μα σε λίγο,

θυμάμαι πώς μου το ‘χει πάρει ο Μπόλιμπροκ,

κι ευθύς δεν είμαι τίποτα.

Όμως ό,τι κι αν είμαι,

μήτε εγώ, μήτε κανένας άνθρωπος ποτέ,

θα 'ναι ευχαριστημένος από τίποτα,

ώσπου να βρει την ησυχία του,

βλέποντας πως τίποτα δεν είναι.

William Shakespeare, Ριχάρδος ο Β´ (πράξη 5η, σκηνή 5η)

“so full of shapes is fancy” *!

Mendelssohn, Violin Concerto In E Minor Op.64

"O spirit of love, how quick and fresh art thou

That, notwithstanding thy capacity
Receiveth as the sea, naught enters there,
Of what validity and pitch so e’er,

But falls into abatement and low price

Even in a minute! So full of shapes is fancy

That it alone is high fantastical."

Από το έργο του William Shakespeare Twelfth Night (act 1, scene 1)

"Glassy essence"

Stephen Reid, Isabella and Angelo, 1909, (Measure for Measure)

(Isabella) 

"... but man, proud man,

Drest in a little brief authority,

Most ignorant of what he's most assured,

His glassy essence*, like an angry ape,

Plays such fantastic tricks before high heaven

As make the angels weep; who, with our spleens,

Would all themselves laugh mortal."

"Mα άνθρωπε συ, περήφανε άνθρωπε,

που ντύθηκες μικρή εξουσία εφήμερη,

και πιο πολύ αγνοείς ό,τι πιο βέβαιο έχεις,

τη γυάλινη την ύπαρξή σου, σαν έξαλλη μαϊμού,

με κόλπα κωμικά μπροστά στον ύψιστο ουρανό,

κάνεις να κλαιν οι αγγέλοι, που

αν είχαν φύση ανθρώπινη,

θα πέθαιναν στα γέλια."

Σαίξπηρ, Με το Ίδιο Μέτρο, 2.2

William Shakespeare (1564–1616), Measure for Measure, act 2, sc. 2, l. 117-23

Κορυφαίοι στίχοι από το ίσως πιο αντισυμβατικό έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, το οποίο ανήκει στις λεγόμενες «μελαγχολικές κωμωδίες» του, γιατί εκτός από δραματικά στοιχεία και ηθικοπλαστικά διδάγματα, έχει και κωμικές παρεμβάσεις, όπως και αίσιο τέλος. Βασικό θέμα του έργου είναι η δολιότητα της κρατικής εξουσίας και η διαφθορά των ανθρώπων όταν αναλαμβάνουν δημόσιες θέσεις. 

* glassy essence: "That essential nature of man which is like glass from its faculty to reflect the image of others in its own, and from its fragility, its liability to injury or destruction" (Clarke)

Felix Mendelssohn - Symphony No. 3 in A minor, Op. 56 "Scottish"

"A Midsummer Night's Dream" *!

Joseph Noel Paton, The Quarrel of Oberon and Titania (detail)

“If we shadows have offended,

Think but this, and all is mended,

That you have but slumbered here

While these visions did appear.

And this weak and idle theme,

No more yielding but a dream,

Gentles, do not reprehend:

If you pardon, we will mend:

And, as I am an honest Puck,

If we have unearned luck

Now to 'scape the serpent's tongue,

We will make amends ere long;

Else the Puck a liar call;

So, good night unto you all.

Give me your hands, if we be friends,

And Robin shall restore amends.”

Οι τελευταίες γραμμές από τον επίλογο του έργου, όπου τονίζεται στους θεατές/ αναγνώστες, από το «ξωτικό» (Robin), η ονειρική φύση των πραγμάτων που έχουν δει/ διαβάσει.

William Shakespeare, A Midsummer Night's Dream (Act 5, Scene 1)

Rachmaninoff's version of Mendelssohn's Scherzo 

from "A Midsummer Night's Dream"

"This above all: to thine own self be true"

Leonardo da Vinci, Head of a young woman with tousled hair, 1508.

Από τον Άμλετ το παρακάτω απόσπασμα (1η πράξη, 3η σκηνή, απόσπασμα) όπου ο Πολώνιος (πατέρας της Οφηλίας) συμβουλεύει τον γιο του, Λαέρτη.

Λαέρτη, ακόμα δεν έφυγες; Βιάσου. Γρήγορα!

Έτοιμος ο αέρας αναπνέει επάνω στα πανιά.

Σε περιμένουν. Να πας στην ευχή.

Κράτησε λίγες ακόμα συμβουλές μου.

Η σκέψη σου δεν είναι πάντα απαραίτητο

να φθάνει ως το στόμα. Αλλά ούτε κι ως την πράξη.

Να είσαι με όλους ανοιχτός.

Αλλά μην εμπιστεύεσαι όποιον είναι ανοιχτός.

Τους φίλους που θα αποκτάς σε δύσκολες περιστάσεις

φυλάκιζε τους δίπλα σου, για όλη τους την ζωή.

Μη σου φύγουν. Να φυλάγεσαι από άγνωστους νεαρούς

που θα σε πλησιάσουν. Να μη τους δίνεις θάρρος.

Μη μπαίνεις εύκολα σε τσακωμούς.

Κι όταν μπεις, εξόντωσε τον άλλον.

Άκουγέ τους όλους, μίλα σε ελάχιστους.

Να δέχεσαι όλων την γνώμη, απόφυγε

να δίνεις την δική σου. Να ντύνεσαι ακριβά

με τα λεφτά που έχεις, αλλά όχι επιδεικτικά

να δείχνεις πλούσιος αλλά με αδιαφορία.

Το ράσο κάνει τον παπά. Και στην Γαλλία

είναι παράδοση οι ευγενείς και οι σπουδαίοι

να φαίνονται από μακριά και όλοι τους σέβονται από μακριά.

Ποτέ να μην δανείζεις. Ποτέ να μην δανείζεσαι.

Γιατί έτσι αλλάζει η αξία χρημάτων και ανθρώπων

και γίνονται λάθος οι λογαριασμοί.

Και πάνω απ’ όλα, να είσαι αυτός που είσαι.

Τότε θα είσαι και με τους άλλους

έτσι όπως πρέπει να είσαι.

Στην ευχή μου. Κι όλα να τα θυμάσαι.

Σαίξπηρ, Άμλετ, πρίγκιπας της Δανίας, μετ. Γιώργος Χειμωνάς, εκδ. Κέδρος

Bach, Concerto for Oboeand Violin in C minor !!!

"Πώς ονειρεύεται ο θάνατος; "

"For in that sleep of death what dreams may come..."

Eugène Delacroix, The "gravedigger scene", 1839

Να ζεις. Να μη ζεις. Αυτή είναι η ερώτηση.

Τι συμφέρει στον άνθρωπο

Να πάσχει· να αντέχει σωπαίνοντας τις πληγές

από μια μοίρα που τον ταπεινώνει χωρίς κανένα έλεος

Ή να επαναστατεί. Να αντισταθεί

στην ατέλειωτη παλίρροια των λυπημένων κόπων

Να πεθάνεις. Να κοιμηθείς. Αυτό είναι όλο

Να κοιμηθείς και να κοιμηθούν

όλοι οι πόνοι που από αυτούς είσαι πλασμένος

Να μην ξυπνήσουν πια ποτέ. Αυτόν τον ύπνο

να εύχεσαι για σένα. Να πεθάνεις. Να κοιμηθείς

Κι αν στον ύπνο σου έρθει ένα όνειρο;

Τι θα είναι αυτό το όνειρο; Μετά τον αιώνα του σώματος,

ποιος ύπνος αναλαμβάνει τα όνειρα; Πώς ονειρεύεται

ο θάνατος; Σε πιάνει φόβος· αργείς

και ζεις. Και η πανωλεθρία διαρκεί ζώντας

από τη ζωή σου. Τελείωσε τον κόσμο εσύ

Τέλειωσε την ζωή σου. Αυτήν την στιγμή. Τώρα. Μ’ ένα μαχαίρι.

Ποιος προτιμάει να ζει ρημάζοντας μέσα στον χρόνο

Να τον αδικεί ο ισχυρός, να τον συντρίβει ο επηρμένος,

να ερωτεύεται, να εκλιπαρεί τον αδιάφορο, να ανέχεται

την ύβρι της εξουσίας, τη νύστα του νόμου

Να νικά ο ανάξιος τον άξιο. Που η αξία του η ίδια

Τον έχει από πριν νικήσει. Ποιος θα άντεχε

να κουβαλάει το ασήκωτο βάρος της ζωής, να σέρνεται,

να ερημώνει· να στραγγίζει ιδρώτας η ψυχή του

αν δεν ήταν ο τρόμος. Γι’ αυτό που στέκεται εκεί

Εκεί που αρχίζει ο θάνατος. Σ’ αυτήν την άγνωστη γη

Που σε κανέναν ορίζοντα μακριά κανείς. Ποτέ δεν είδε

Κι εκείνοι που ξεκίνησαν και φύγαν· ποτέ

δεν ξαναφανήκαν στην πύλη. Ο φόβος

ταράζει την θέληση και θέλεις

να είναι ο εχθρός σου γνώριμος παρά να δεις

να έρχεται καταπάνω σου το αγνώριστο. Η συνείδηση

μας κάνει όλους δειλούς. Η φύση δεν της έδωσε

μια λειτουργία θανάτου· δεν έχει όργανο για το άγνωστο

Άστραψε η απόφαση κι αμέσως την σβήνει την θαμπώνει

Η υγρασία της σκέψης. Και τα έργα τα μεγάλα

Που γι’ αυτά γεννήθηκες. Μονάχα γι’ αυτά γεννήθηκες

Δεν τα τολμάς. Θρύβουν· χάνονται

Ποτέ δεν θα ονομαστούν πράξεις.

Σαίξπηρ, Άμλετ, 3η πράξη, 1η σκηνή

(Μετάφραση Γιώργου Χειμωνά, Εκδόσεις Κέδρος 1988)

Tchaikovsky, Hamlet Overture

London Symphony Orchestra

"A traveler! ...rich eyes and poor hands"

Απόσπασμα από την κωμωδία του Shakespeare «As You Like It».

Από το διάλογο του Jacques (μελαγχολικός λόρδος) και της Rosalind (κόρη του δούκα).

Study for 'The Lady Clare' - John William Waterhouse

JAQUES

I prithee, pretty youth, let me be better acquainted

with thee.

ROSALIND

They say you are a melancholy fellow.

JAQUES

I am so; I do love it better than laughing.

ROSALIND

Those that are in extremity of either are abominable

fellows and betray themselves to every modern

censure worse than drunkards.

JAQUES

Why, 'its good to be sad and say nothing.

ROSALIND

Why then, 'its good to be a post.

JAQUES

I have neither the scholar's melancholy, which is

emulation, nor the musician's, which is fantastical,

nor the courtier's, which is proud, nor the

soldier's, which is ambitious, nor the lawyer's,

which is politic, nor the lady's, which is nice, nor

the lover's, which is all these: but it is a

melancholy of mine own, compounded of many simples,

extracted from many objects, and indeed the sundry's

contemplation of my travels, in which my often

rumination wraps me m a most humorous sadness.

ROSALIND

A traveler! By my faith, you have great reason to

be sad: I fear you have sold your own lands to see

other men's; then, to have seen much and to have

nothing, is to have rich eyes and poor hands.

JAQUES

Yes, I have gained my experience.

ROSALIND

And your experience makes you sad: I had rather have

a fool to make me merry than experience to make me

sad; and to travel for it too!

Σαίξπηρ, "Όπως αγαπάτε" (ή Όπως σας αρέσει),4^η Πράξη,1^η σκηνή

J.S. Bach Partita 2 in C Minor, BWV 826

Fleur de lys

Alphonse Maria Mucha, Study Of Drapery 

ΑΜΛΕΤ: Χα, χα. Είσαι τίμια;

ΟΦΗΛΙΑ: Κύριέ μου;

ΑΜΛΕΤ: Είσαι ωραία;

ΟΦΗΛΙΑ: Τι εννοεί η Εξοχότης σας;

ΑΜΛΕΤ: Πως αν είσαι τίμια και ωραία, η τιμιότητά σου δεν πρέπει να επιτρέπει πολλά πάρε-δώσε με την ομορφιά σου.

ΟΦΗΛΙΑ: Τι καλύτερη συναναστροφή, Κύριέ μου, θα μπορούσε να βρει η τιμιότητα από την ομορφιά;

ΑΜΛΕΤ: Ναι, πράγματι. Γιατί η δύναμη της ομορφιάς θα μετατρέψει αμέσως την τιμιότητα σε μαστροπό, προτού προλάβει η ισχύς της τιμιότητας να μεταφράσει την ομορφιά σε κάτι που να της μοιάζει.

Σαίξπηρ, Άμλετ (7ο απόσπασμα, 3η πράξη 1η σκηνή), μτφρ. Δ. Καψάλης

Notre Dame de Paris - Belle

click here

"Oh ! Laisse-moi rien qu'une fois

Glisser mes doigts dans les cheveux d' Esméralda..."

" If music be the food of love, play on"

λεπτομέρεια από "An Angel in Green with a Vielle"

(Francesco Napoletano;)
The National Gallery, London

"Αν η μουσική είναι η τροφή της αγάπης, παίξε κι άλλο." (Σαίξπηρ)

Mozart, Concerto for piano and orchestra No. 04  

ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΙΑ ..."ΑΓΓΕΛΟΥΣ" !

click here

                                               DUKE ORSINO:

If music be the food of love, play on;

Give me excess of it, that, surfeiting,

The appetite may sicken, and so die.

That strain again! it had a dying fall:

O, it came o'er my ear like the sweet sound,

That breathes upon a bank of violets,

Stealing and giving odour! Enough; no more:

'Tis not so sweet now as it was before.

O spirit of love! how quick and fresh art thou,

That, notwithstanding thy capacity

Receiveth as the sea, nought enters there,

Of what validity and pitch soe'er,

But falls into abatement and low price,

Even in a minute: so full of shapes is fancy

That it alone is high fantastical.

Από τη "Δωδεκάτη Νύχτα" του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, 1602

" Κι ήταν ο απόδημος ο χρόνος καλοκαίρι..."

"What old December’s bareness every where!"  click

τοιχογραφία (1480), Βατικανό

Sonnet 97

How like a winter hath my absence been

From thee, the pleasure of the fleeting year!

What freezings have I felt, what dark days seen!

What old December’s bareness every where!

And yet this time removed was summer’s time,

The teeming autumn, big with rich increase,

Bearing the wanton burden of the prime,

Like widow’d wombs after their lords’ decease:

Yet this abundant issue seem’d to me

But hope of orphans and unfather’d fruit;

For summer and his pleasures wait on thee,

And, thou away, the very birds are mute;

Or, if they sing, ’tis with so dull a cheer

That leaves look pale, dreading the winter’s near.

William Shakespeare

Mozart - String Quintet In G Minor !!! 

Μοιάζει χειμώνας ο καιρός που έχω φύγει

και τη χαρά του χρόνου έχασα, εσένα·

πόσο σκοτάδι έχω νιώσει, πόσα ρίγη,

πόσο Δεκέμβρη σε τοπία ερημωμένα!

Κι ήταν ο απόδημος ο χρόνος καλοκαίρι,

μεστό φθινόπωρο μέσα στο γέννημά του,

που όλο της άνοιξης το λάγνο βάρος φέρει,

σαν μήτρα πλήρης μες στο πένθος του θανάτου.

Τόση πληθώρα, αποκύημα της λύπης

ήταν για μένα, και καρπός χωρίς πατέρα·

το καλοκαίρι ξέρει εσένα, κι όταν λείπεις

όλα σωπαίνουν τα πουλιά στον άδειο αέρα.

Κι αν κελαηδήσουν, λένε πένθιμο κανόνα,

κι ωχρούν τα φύλλα με το φόβο του χειμώνα.

μτφ. Διονύσης Καψάλης

"Όποιο σύννεφο δεις στον ύπνο σου απόψε ...θα είμαι εγώ"

Amedeo Modigliani, Nude Sitting on a Divan 
("La Belle Romaine"), 1917 (λεπτομέρεια)

sonnet 116

Let me not to the marriage of true minds

Admit impediments. Love is not love

Which alters when it alteration finds,

Or bends with the remover to remove:

O no! it is an ever-fixed mark

That looks on tempests and is never shaken;

It is the star to every wandering bark,

Whose worth's unknown, although his height be taken.

Love's not Time's fool, though rosy lips and cheeks

Within his bending sickle's compass come:

Love alters not with his brief hours and weeks,

But bears it out even to the edge of doom.

If this be error and upon me proved,

I never writ, nor no man ever loved.

William Shakespeare, Sonnet 116 

Κανένα εμπόδιο να ενωθούν πιστές καρδιές

δεν παραδέχομαι· δεν είναι αγάπη αυτή

που αλλάζει με της τύχης όλες τις στροφές

και με το κάθε σκούντημα παραστρατεί

Όχι· είναι ένα σημάδι αιώνια σταθερό

που απαρασάλευτο τις μπόρες αντικρίζει·

του ναύτη το άστρο, που κι αν έχει μετρημό

πόσο μακριά ‘ναι, δε μετριέται πόσο αξίζει

Δεν είν’ η αγάπη ροδομάγουλα και χείλια,

μπαίγνιο για το κυρτό δρεπάνι του καιρού·

η αγάπη δεν πηγαίνει με ώρες και με μίλια,

γιατί θα βρει την άκρη, πάντα και παντού.

Αν είναι πλάνη αυτό μ' απόδειξην εμέ,

ούτ’ έγραψα, ούτε μ' αγάπησε άνθρωπος ποτέ.

 μετάφραση Βασίλης Ρώτας

Nicolò Paganini The Violin Concerto No 4

"And summer's lease hath all too short a date..."

"Τα καλοκαίρια έχουν πάντα προθεσμία"    κλικ εδώ  

Winslow Homer, The new novel, 1877

sonnet 18

Shall I compare thee to a summer's day?

Thou art more lovely and more temperate:

Rough winds do shake the darling buds of May,

And summer's lease hath all too short a date:

Sometime too hot the eye of heaven shines,

And often is his gold complexion dimm'd;

And every fair from fair sometime declines,

By chance or nature's changing course untrimm'd;

But thy eternal summer shall not fade

Nor lose possession of that fair thou owest;

Nor shall Death brag thou wander'st in his shade,

When in eternal lines to time thou growest:

So long as men can breathe or eyes can see,

So long lives this and this gives life to thee.

Πώς να σε πω — καλοκαιριάτικο πρωί;

Έχεις πιο εύκρατη μορφή, πιο ερασμία·

γνωρίζω ανέμους που κι ο Μάης φυλλορροεί,

τα καλοκαίρια έχουν πάντα προθεσμία.

Κάποτε καίει ο επουράνιος οφθαλμός

και της χροιάς του ο χρυσός συχνά θαμπώνει,

κάποιος μοιραίος του καιρού αναπαλμός

την ομορφιά της ομορφιάς απογυμνώνει.

Μα εσύ αιώνιο θα έχεις καλοκαίρι

κι η ομορφιά σου δεν θ' απαλλοτριωθεί,

δεν θα επαίρεται ο Άδης πως σε ξέρει

καθώς θα γράφεσαι στου χρόνου την πληθύ.

Όσο ζουν άνθρωποι και βλέπουν θα γυρίζουν

σ' αυτούς τους στίχους και ζωή θα σου χαρίζουν.

πηγή: Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, Εικοσιπέντε σονέτα, 

μτφ.-επίμετρο Διονύσης Καψάλης, 

Εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 1998, σ. 16

Tchaikovsky Sentimental Waltz