"A la mystérieuse"

Amedeo Modigliani, The cellist

J'ai tant rêvé de toi que mes bras habitués

En étreignant ton ombre

À se croiser sur ma poitrine ne se plieraient pas

Au contour de ton corps, peut-être.

Et que, devant l'apparence réelle

de ce qui me hante

Et me gouverne depuis des jours et des années,

Je deviendrais une ombre sans doute.

(απόσπασμα από το ποίημα  "A la mystérieuse" του Robert Desnos) *

Σε ονειρεύτηκα τόσο που τα χέρια μου συνήθισαν

σφιχταγκαλιάζοντας τη σκιά σου

να σταυρώνονται πάνω στο στήθος μου και δεν θα διπλώνονταν

γύρω από το περίγραμμα του σώματός σου, μάλλον.

Και που μπροστά στην πραγματική εμφάνιση

αυτού που μου στοιχειώνει τα σωθικά

και με κυβερνά μέρες και χρόνια
θα γινόμουνα ίσκιος κι εγώ πιθανόν.

*Robert Desnos: Γάλλος υπερρεαλιστής ποιητής. Γεννήθηκε στο Παρίσι το 1900 και πέθανε το 1945 σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Τσεχοσλοβακία. 

Έργα: La Liberté ou l'amour (1927), Corps et Biens (1930), État de veille (1943), Contrée (1944), Félix Labisse (1945), Choix de poems, επιλογή ποιημάτων, (1945). Έγραψε ακόμα τη νουβέλα Le Vin est tiré  (1943)  και το σουρεαλιστικό δράμα  La Place de L'étoile (1945).

"Lascia Ch'io Pianga": άρια από την όπερα Rinaldo του Handel

"Όποιο σύννεφο δεις στον ύπνο σου απόψε ...θα είμαι εγώ"

Amedeo Modigliani, Nude Sitting on a Divan 
("La Belle Romaine"), 1917 (λεπτομέρεια)

sonnet 116

Let me not to the marriage of true minds

Admit impediments. Love is not love

Which alters when it alteration finds,

Or bends with the remover to remove:

O no! it is an ever-fixed mark

That looks on tempests and is never shaken;

It is the star to every wandering bark,

Whose worth's unknown, although his height be taken.

Love's not Time's fool, though rosy lips and cheeks

Within his bending sickle's compass come:

Love alters not with his brief hours and weeks,

But bears it out even to the edge of doom.

If this be error and upon me proved,

I never writ, nor no man ever loved.

William Shakespeare, Sonnet 116 

Κανένα εμπόδιο να ενωθούν πιστές καρδιές

δεν παραδέχομαι· δεν είναι αγάπη αυτή

που αλλάζει με της τύχης όλες τις στροφές

και με το κάθε σκούντημα παραστρατεί

Όχι· είναι ένα σημάδι αιώνια σταθερό

που απαρασάλευτο τις μπόρες αντικρίζει·

του ναύτη το άστρο, που κι αν έχει μετρημό

πόσο μακριά ‘ναι, δε μετριέται πόσο αξίζει

Δεν είν’ η αγάπη ροδομάγουλα και χείλια,

μπαίγνιο για το κυρτό δρεπάνι του καιρού·

η αγάπη δεν πηγαίνει με ώρες και με μίλια,

γιατί θα βρει την άκρη, πάντα και παντού.

Αν είναι πλάνη αυτό μ' απόδειξην εμέ,

ούτ’ έγραψα, ούτε μ' αγάπησε άνθρωπος ποτέ.

 μετάφραση Βασίλης Ρώτας

Nicolò Paganini The Violin Concerto No 4

Σιωπή και αγένεια...

Amedeo Modigliani, tete,1914

Μου φαίνεται επίσης ότι η πιο αγενής λέξη και η πιο αγενής επιστολή είναι πιο αγαθές, πιο έντιμες από τη σιωπή. Εκείνοι που σιωπούν σχεδόν πάντα στερούνται λεπτότητας και εσωτερικής ευγένειας· η σιωπή είναι μια ένσταση, το να καταπίνεις τα λόγια σου οδηγεί αναγκαστικά σε έναν κακό χαρακτήρα – καταστρέφει ακόμα και το στομάχι. Όλοι όσοι σιωπούν είναι δυσπεπτικοί. – Βλέπετε, δε θα ήθελα να υποτιμάται η αγένεια, είναι η πλέον ανθρώπινη μορφή αντιλογίας και, μέσα στη μαλθακότητα της εποχής μας, μια από τις πρώτες αρετές μας.- Όταν είναι κανείς αρκετά πλούσιος για κάτι τέτοιο, είναι μάλλον καλοτυχία το να έχει άδικο. Ένας θεός που θα ερχόταν στη γη δε θα έπρεπε να πράττει τίποτε άλλο παρά μόνο αδικίες – να αναλαμβάνει όχι την τιμωρία αλλά την ενοχή· μόνον αυτό θα ήταν πράγματι θείο.

Friedrich Nietzsche, αποσπ. "Γιατί είμαι τόσο σοφός"

Chopin "Nocturnein C-Sharp  Minor"  

Η αναζήτηση της ...αλήθειας

Amedeo Modigliani

Ο κόσμος είναι το μεγάλο παράδοξο και η μεγάλη ακατανόητη πραγματικότητα. Μόλις βεβαιώσουμε κάτι, σφάλλουμε. μόλις πιστέψουμε κάτι πλανιόμαστε. μόλις γινόμαστε κατανοητοί, περιοριζόμαστε ipso facto και τοποθετούμαστε έξω από την αλήθεια [...]  Ο Πασκάλ είπε ότι η απόλαυση βρίσκεται στην αναζήτηση της αλήθειας. Αυτή η απόλαυση υπάρχει μόνο γι' αυτόν που σκέφτεται ότι μπορεί να τη βρει. Η αναζήτηση της αλήθειας είναι τόσο οδυνηρή όσο φρικτή θα ήταν η ανακάλυψή της. Μιλάω για την πραγματική αλήθεια. Η άλλη τι είναι; Μεταξύ της οδύνης του να την αναζητάς χωρίς να την βρίσκεις και της φρίκης του να αντιλαμβάνεσαι ότι μπορείς να την ανακαλύψεις, το μαρτύριό μας είναι πλήρες. Με το "μας" αναφέρομαι σ' εμένα και σε όλους όσοι μου μοιάζουν. Αν φτάσουμε στο σημείο της απόλυτης συνείδησής μας, δεν μας απομένει παρά η οδύνη, η οδύνη σε όλα και η οδύνη για πάντα. Ο κεραυνός χτυπάει πάντα τις κορφές, συμφωνώ. Αλλά ως προς τι ο κεραυνός;"

Από τον Ερημίτη του Μαύρου Βουνού,του Φερνάντο Πεσσόα

Κι ένα βαλς μόνο για ..."Πρίγκιπες"...

Dmitri Shostakovich, Waltz  No.2

click here