1070...

"Η καθαρή και απλή αλήθεια σπάνια είναι καθαρή και ποτέ δεν είναι απλή."

Johannes Brahms, Hungarian Dance No.5  (David Garrett)

The glass menagerie

LAURA: Little articles of it [glass], they're ornaments mostly! Most of them are little animals made out of glass, the tiniest little animals in the world. Mother calls them a glass menagerie! Here's an example of one, if you'd like to see it! . . . Oh, be careful — if you breathe, it breaks! . . . Hold him over the light, he loves the light! You see how the light shines through him?

JIM: It sure does shine!

LAURA: I shouldn't be partial, but he is my favorite one.

JIM: What kind of a thing is this one supposed to be?

LAURA: Haven't you noticed the single horn on his forehead?

JIM: A unicorn, huh? — aren't they extinct in the modern world?

LAURA: I know!

JIM: Poor little fellow, he must feel sort of lonesome.

Tennessee Williams, The Glass Menagerie

J. Brahms - Hungarian Dance No.1

Έναν πρίγκιπα η "σιωπή" δεν τον κάνει...βάτραχο

Pietro Annigoni, Myranda Royce, 1934

"I cannot express it; but surely you and everybody have a notion that there is or should be an existence of yours beyond you. What were the use of my creation, if I were entirely contained here? My great miseries in this world have been Heathcliff's miseries, and I watched and felt each from the beginning: my great thought in living is himself. If all else perished, and HE remained, I should still continue to be; and if all else remained, and he were annihilated, the universe would turn to a mighty stranger: I should not seem a part of it. - My love for Linton is like the foliage in the woods: time will change it, I'm well aware, as winter changes the trees. My love for Heathcliff resembles the eternal rocks beneath: a source of little visible delight, but necessary. Nelly, I AM Heathcliff! He's always, always in my mind: not as a pleasure, any more than I am always a pleasure to myself, but as my own being. So don't talk of our separation again: it is impracticable; and..."

Emily Bronte, Wuthering Heights
πηγή:Literature.org  

Johannes Brahms, Hungarian Dance No.4 

(Poco Sostenuto - Vivace - Molto Allegro)

Αληθινή και μοναδική

Birth of Venus του Sandro Botticelli
( λεπτομέρεια )

Σε τελευταία ανάλυση, στην αγάπη δεν υπάρχει θέμα σχέσης – υπάρχει; Μόνο όταν αγαπάς περιμένοντας ανταπόδοση της αγάπης σου δημιουργείται σχέση. Όταν αγαπάς αληθινά, δηλαδή όταν δίνεις κάπου τον εαυτό σου εντελώς, ολοκληρωτικά, χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση, τότε δεν υπάρχει σχέση.

Όταν αγαπάς αληθινά, όταν υπάρχει τέτοια αγάπη, τότε είναι κάτι το θαυμάσιο. Σε μια τέτοια αγάπη δεν υπάρχει προστριβή, δεν υπάρχει ο ένας και ο άλλος, υπάρχει πλήρης ενότητα. Είναι μια κατάσταση ενοποίησης, μια ολοκληρωμένη ύπαρξη· δεν υπάρχουν δύο που έχουν σχέση. Υπάρχουν τέτοιες στιγμές, τέτοιες σπάνιες, ευτυχισμένες, χαρούμενες στιγμές, όπου υπάρχει πλήρης αγάπη, πλήρης επικοινωνία.
Αλλά εκείνο που συμβαίνει συνήθως είναι ότι δεν είναι η αγάπη που έχει σημασία αλλά ο άλλος, το αντικείμενο της αγάπης γίνεται σημαντικό· το πού δίνεται η αγάπη μας αποκτά σημασία και όχι η ίδια η αγάπη. Τότε, για διάφορους λόγους – είτε βιολογικούς, είτε λεκτικούς ή εξαιτίας της επιθυμίας για ικανοποίηση, για βόλεμα κλπ.- το αντικείμενο της αγάπης είναι εκείνο που αποκτά σημασία και η αγάπη υποχωρεί. Τότε η κτητικότητα, η ζήλια και οι απαιτήσεις δημιουργούν σύγκρουση και η αγάπη υποχωρεί όλο και περισσότερο· κι όσο περισσότερο υποχωρεί, τόσο περισσότερο το πρόβλημα της σχέσης χάνει τη σημασία του, την αξία του και το νόημά του.
Η αγάπη είναι ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που υπάρχουν για να κατανοήσει κανείς. Δεν μπορεί να προέλθει από λογική ανάγκη, δεν μπορεί να κατασκευαστεί με διάφορα μέσα και με διάφορες μεθόδους και πειθαρχίες. Είναι μια κατάσταση του «είναι», όταν οι δραστηριότητες του «εγώ» έχουν σταματήσει· αλλά δεν θα σταματήσουν αν απλώς τις καταπιέζετε, τις αποφεύγετε ή τις πειθαρχείτε. Πρέπει να κατανοήσετε τη δράση του «εγώ» σε όλα τα επίπεδα της συνείδησης. Έχουμε στιγμές που πράγματι αγαπάμε, όταν δεν υπάρχει σκέψη, δεν υπάρχει κίνητρο, αλλά αυτές οι στιγμές είναι πολύ σπάνιες. Και επειδή ακριβώς είναι πολύ σπάνιες, κολλάμε στην ανάμνησή τους και έτσι δημιουργείται ένας φράχτης ανάμεσα στη ζωντανή πραγματικότητα και στις δραστηριότητες της καθημερινής μας ζωής.

Για να κατανοήσουμε τις σχέσεις μας, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε πρώτα απ’ όλα «εκείνο που είναι», αυτό που πραγματικά συμβαίνει στη ζωή μας, σε κάθε λεπτή μορφή, καθώς και τι πραγματικά σημαίνει σχέση. «Σχέση» σημαίνει «αυτοαποκάλυψη» · είναι κάτι σαν να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη · κι επειδή δε θέλουμε να αποκαλυφθούμε στον εαυτό μας, κρυβόμαστε μέσα στο βόλεμα, και τότε η σχέση χάνει το εξαιρετικό της βάθος, τη σημασία και την ομορφιά της. Αληθινές σχέσεις μπορούν να υπάρξουν μόνο όταν υπάρχει αγάπη. Αλλά η αγάπη δεν είναι η αναζήτηση ικανοποίησης. Αγάπη υπάρχει μόνο όταν ξεχνάμε τον εαυτό μας, όταν υπάρχει πλήρης επικοινωνία όχι με έναν ή δύο, αλλά επικοινωνία με ό,τι πιο υψηλό. Και αυτό μπορεί να συμβεί μόνο όταν ξεχαστεί ο εαυτός.

Jiddu Krishnamurti, αποσπ. Η χαρά της Ελευθερίας- ελευθερία η αρχή και το τέλος 

(Από δημόσια ομιλία του Κρισναμούρτι στο Μαντράς, το 1947)

Brahms-Hungarian  Dance No.1   *!

Τρεις αιώνες, 15 χρόνια και 7 δευτερόλεπτα...

"Rough winds do shake the darling buds of May"

"Θα ζωγραφίζω κροκοδείλους κι αστερίες και δράκους"

"Θα΄θελα να βρω μια έκφραση για τη διττότητα. Θα' θελα να γράφω κεφαλαία και προτάσεις, όπου να' ναι φανερές η μελωδία και η αντιμελωδία ταυτόχρονα, όπου να στέκεται αδιάλειπτα δίπλα στην πολυμορφία η ενότητα· δίπλα στο φαιδρό, το σοβαρό· γιατί η ζωή, κατά τη γνώμη μου, συντελείται μονάχα μέσα στη διακύμανση ανάμεσα σε δύο πόλους, στο πέρα-δώθε ανάμεσα στους θεμέλιους λίθους του κόσμου. Ακατάπαυστα θέλω να παραπέμπω με ενθουσιασμό στη μακάρια πολυμορφία του κόσμου και, εξίσου ακατάπαυστα, να υπενθυμίζω ότι αυτή η πολυμορφία βασίζεται στην ενότητα" 
Έρμαν Έσσε, Psychologia Balnearia (Τα σχόλια ενός πελάτη των λουτρών του Μπάντεν), 1923

Gustav klimt, Water serpents 2, 1907

(Γιατί εκτιμάς τα παραμύθια και μπορείς να βρίσκεις σε αυτά τις αλήθειες της ζωής.)

Το τέλος του παραμυθιού, όπως το ...αποφάσισε ο συγγραφέας του.

"Μόλις η κόρη κράτησε τη μαγική πέτρα στο λευκό της χέρι, εκπληρώθηκε η ευχή που γέμιζε τόσο πολύ την καρδιά της. Η όμορφη κόρη εξαφανίστηκε, βυθίστηκε τελείως κι έγινε ένα με το δέντρο, κι έπιασε να φυτρώνει απ’ τον κορμό του σαν κλαδί καινούριο, ακμαίο, και γοργά να μεγαλώνει για να πάει ψηλά και να το φτάσει.

Τώρα, όλα ήταν όμορφα. Τώρα, ο κόσμος είχε τάξη. Τώρα, είχε μόλις βρεθεί ο Παράδεισος. Ο Πίκτορ δεν ήταν πια ένα γέρικο, βασανισμένο δέντρο· τώρα, τραγουδούσε δυνατά: Πικτόρια, Victoria.

Μεταμορφώθηκε. Κι επειδή, αυτή τη φορά, είχε φτάσει στη σωστή, στην αιώνια μεταμόρφωση, μπορούσε από κείνη τη στιγμή κι ύστερα να μεταμορφώνεται συνέχεια κι όσο ήθελε. Ακατάπαυστα κυλούσε το μαγικό ρεύμα του γίγνεσθαι μέσα στο αίμα του· αιώνια μπορούσε να συμμετέχει στη Δημιουργία της κάθε στιγμής.

Έγινε ελάφι, έγινε ψάρι, έγινε άνθρωπος, έγινε φίδι, σύννεφο, πουλί. Σε κάθε μορφή, όμως, ήταν ολόκληρος, ήταν ζευγάρι είχε φεγγάρι και ήλιο, είχε άντρα και γυναίκα μέσα του, σαν δίδυμο ποτάμι κυλούσε μέσα από τους τόπους, σαν διπλαστέρι έφεγγε στον ουρανό." (1922)

Έρμαν Έσσε, Οι μεταμορφώσεις του Πίκτορ, μτφ.Κ. Συντελή, εκδ. Καστανιώτη, σελ. 37-38

Brahms Hungarian Dance No.4

click

Lacrimae rerum

"sunt lacrimae rerumet mentem mortalia tangunt"

Pablo Picasso, Femme aux Bras Croisés, 1901

"Τρία χρόνια μπορεί να σου φαίνονται πολύς καιρός για να ανακαλέσεις στη μνήμη σου, αλλά, όταν ζεις στη φυλακή και στη ζωή σου δεν υπάρχει κανένα γεγονός παρά μονάχα θλίψη, τότε δεν μπορείς να υπολογίσεις το χρόνο, παρά μονάχα με τον παλμό του πόνου και να τον καταγράψεις σε στιγμές πίκρας. Δεν έχεις τίποτε άλλο να σκεφτείς. Το να υποφέρουμε, όσο κι αν αυτό σου φανεί παράξενο, είναι ο τρόπος με τον οποίο επιβιώνουμε, γιατί είναι και ο μόνος τρόπος για να αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε ζωντανοί. Η ανάμνηση όσων υποφέραμε είναι απαραίτητη σαν δικαιολογία, σαν απόδειξη της ίδιας μας της ύπαρξης. Ανάμεσα σε μένα και τη χαρά ανοίγεται ένα κενό τόσο βαθύ όσο ανάμεσα σε μένα και στην πραγματικότητα της χαράς."

"Θυμήσου ακόμα ότι πρέπει να σε γνωρίσω, ίσως και οι δυο μας να γνωρίσουμε ο ένας τον άλλον. Για σένα δεν έχω παρά αυτό το τελευταίο πράγμα να πω· μη φοβάσαι το παρελθόν. Αν ο κόσμος σου λέει ότι είναι αμετάκλητο, μην το πιστέψεις. Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον δεν είναι παρά μια στιγμή στα μάτια του Θεού, κάτω από το βλέμμα του οποίου πρέπει να προσπαθούμε να ζούμε. Χρόνος και διάστημα, διαδοχή και έκταση, δεν είναι παρά συμπτωματικές συνθήκες της σκέψης. Η φαντασία μπορεί να τις υπερβεί και να κινηθεί σε ελεύθερες σφαίρες ιδανικής ύπαρξης. Όμως, και τα πράγματα, στη βαθύτερη ουσία τους, είναι εκείνο που επιλέγουμε να τα κάνουμε να είναι. Ένα πράγμα είναι ανάλογα με την οπτική γωνία που το βλέπουμε. «Εκεί που οι άλλοι», λέει ο Μπλέικ, «δεν βλέπουν παρά το χάραμα να φτάνει από τους λόφους, εγώ βλέπω τους γιους του Θεού να φωνάζουν από χαρά»."

Oscar Wilde, "De profundis", εκδ. Κάκτος, σελ.34,164

Brahms Symphony No.3 Poco Allegretto