Να πεθαίνεις τη σωστή στιγμή!

Willem de Kooning, Two Standing Men

"Τι θα συνέβαινε αν κάποιος δαίμονας σου έλεγε ότι αυτή τη ζωή - όπως τη ζεις τώρα και όπως την έχεις ζήσει στο παρελθόν- πρέπει να τη ζήσεις ξανά, αμέτρητες φορές;"

"Και χωρίς να συμβαίνει τίποτα καινούργιο; Όπου κάθε πόνος και κάθε χαρά κι ότι ήταν άφατα μικρό ή μεγάλο στη ζωή σου, θα επιστρέφει σε σένα, όλα στην ίδια διαδοχή και ακολουθία; Φαντάσου την αιώνια κλεψύδρα της ύπαρξης ν' αναποδογυρίζει ξανά και ξανά και ξανά. Και κάθε φορά, αναποδογυρίζουμε κι εσύ κι εγώ, απλοί κόκκοι στη διαδικασία."

"Προτείνεις ότι κάθε πράξη που κάνω, κάθε πόνος που νιώθω, θα βιώνεται συνεχώς στην αιωνιότητα;"

"Ναι, η αιώνια επανάληψη σημαίνει ότι κάθε φορά που επιλέγεις μια πράξη θα την επιλέγεις αιώνια. Και ισχύει το ίδιο για κάθε πράξη που δεν κάνεις, κάθε εμποδισμένη σκέψη, κάθε επιλογή που απέφυγες. Και όλη η αβίωτη ζωή θα μένει να φουσκώνει μέσα σου, αβίωτη για όλη την αιωνιότητα. Κι η αδιόρατη φωνή της συνείδησής σου θα σου διαμαρτύρεται αιώνια. Τη σιχαίνεσαι αυτή την ιδέα; Ή σ' αρέσει ;"

"Τη σιχαίνομαι"

"Τότε ζήσε με τέτοιο τρόπο που να σου αρέσει η ιδέα..!! Δεν διδάσκω Γιόζεφ, ότι ο άνθρωπος οφείλει ν' αντέχει το θάνατο ή να "συμβιβάζεται" μαζί του. Ακολουθώντας αυτή την κατεύθυνση προδίδεις τη ζωή σου! Το μάθημα που σου διδάσκω είναι: Να πεθαίνεις τη σωστή στιγμή!"

"Να πεθαίνεις τη σωστή στιγμή!"  Η φράση αυτή προκάλεσε ένα σοκ στο Μπρόιερ. Η ευχάριστη απογευματινή βόλτα είχε αποκτήσει θανάσιμη σοβαρότητα.

"Να πεθαίνεις την κατάλληλη στιγμή; Τι εννοείς; Σε παρακαλώ, Φρήντριχ, δεν το αντέχω, σ' το 'χω πει πολλές φορές, να μου λες κάτι τόσο σημαντικό με τόσο αινιγματικό τρόπο. Γιατί το κάνεις αυτό;"

"Θέτεις δυο ερωτήματα. Σε ποιο από τα δυο να απαντήσω;"

"Σήμερα, πες μου για το να πεθαίνει κανείς τη σωστή στιγμή"

"Ζήσε όταν ζεις! Ο θάνατος χάνει τη φρίκη του αν κάποιος πεθάνει έχοντας εξαντλήσει τη ζωή του! Αν ο άνθρωπος δε ζει στη σωστή στιγμή, τότε δεν μπορεί ποτέ να πεθάνει τη σωστή στιγμή"

"Και τι σημαίνει αυτό;" ξαναρώτησε ο Μπρόιερ, νιώθοντας ακόμη πιο μπερδεμένος.

"Ρώτησε τον εαυτό σου, Γιόζεφ: έχεις εξαντλήσει τη ζωή σου;"

"Απαντάς στην ερώτηση με ερώτηση. Φρήντριχ!"

"Κάνεις ερωτήσεις που γνωρίζεις την απάντησή τους" αντέκρουσε ο Νίτσε.

"Αν γνώριζα την απάντηση, γιατί να ρωτήσω;"

"Για ν' αποφύγεις να μάθεις τη δική σου απάντηση!"

Irvin Yalom, Όταν έκλαψε ο Νίτσε (απόσπασμα)                                                       

 Gustav Mahler - Symphony No. 5: Adagietto

Leider eines fahrenden Gesellen (Τα τραγούδια ενός Οδοιπόρου)

Gustav Klimt, The kiss

Τα "Leider eines fahrenden Gesellen" αποτελούν τον πρώτο κύκλο τραγουδιών που έγραψε ο Gustav Mahler και εκδόθηκαν το 1897. Άρχισε να τα συνθέτει το 1884 και μέχρι την ολοκλήρωση και τελική μορφή τους έκανε πολλές αναθεωρήσεις. Το έργο αποτελείται από 4 μέρη: 1) Wenn mein Schatz Hochzeit macht, 2) Ging heut'  Morgen ubers Feld, 3) Ich had' ein gluhend Messer και 4) Die zwei blauen Augen. Ο κύκλος αυτός των τραγουδιών έχει και ένα δεύτερο τίτλο: "Τα τραγούδια ενός οδοιπόρου". Ο Mahler εμπνεύστηκε για τη σύνθεση του έργου του από την ερωτική απογοήτευση που δέχτηκε από την αγαπημένη του Johanna Richter.Το πρώτο μέρος περιγράφει τη λύπη του Οδοιπόρου που έχασε την αγαπημένη του. Εστιάζει στην ομορφιά του κόσμου, κάτι όμως που δεν μπορεί να τον λυτρώσει από τα άσχημα όνειρά του. Στο δεύτερο μέρος αν και αρχικά κυριαρχεί η ελπίδα, η χαρά για ζωή, ο θαυμασμός για τη φύση, προς το τέλος η θλίψη επανέρχεται, καθώς η αγάπη του Οδοιπόρου έχει πια φύγει. Το τρίτο μέρος είναι η απεικόνιση της απελπισίας (Ich had' ein gluhend Messer: έχω ένα λαμπερό μαχαίρι). Σ΄αυτό περιγράφεται η έμμονη ιδέα του Οδοιπόρου για αυτοκτονία και η μουσική γίνεται πιο έντονη. Τέλος, στο τέταρτο μέρος, η εικόνα της αγαπημένης έρχεται στο μυαλό του ερωτευμένου Οδοιπόρου κι αυτός παραδίδεται στη λύπη του...
(celia g.)

Gustav Mahler, Leider  eines fahrenden  Gesellen