Io t'abbraccio

''Io t'abbraccio''  (τελευταία σκηνή από τη 2^η πράξη, της περίφημης μπαρόκ όπερας του George Frideric Handel "Rodelinda")
Το ντουέτο της Rodelinda  και του  Bertarido.
Η Roberta Invernizzi ως Rodelinda και ο Philippe Jaroussky ως Bertarido.

Io t’abbraccio

E più che morte, aspro e forte,

è pel cor mio questo addio,

che il tuo sen dal mio divide.

Ah mia vita,

ah mio tesoro, se non moro,

è più tiranno quell’affanno,

che dà morte, e non uccide.

Io t’abbraccio… etc.

ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

Προνομιακή στιγμή

" Η έμπνευση είναι μια προνομιακή στιγμή, όπου ανήκουμε πραγματικά στον κόσμο, είμαστε ενωμένοι μαζί του. Δεν είναι η απλή παράθεση οποιωνδήποτε αντικειμένων και με οποιονδήποτε τρόπο."

(από επιστολή του Μαγκρίτ στον Πιέρ Ντεμάρν)

" Το όνειρο είναι μια υπο-πραγματικότητα· θέλω να πω ότι δεν έχει τίποτε το ποιητικό. Η ποίηση (η τέχνη) δίνει στην "πραγματικότητα", που είναι ανεπαρκής, ένα συναρπαστικό νόημα, είναι μια υπερπραγματικότητα. Ανταποκρίνεται στο αίσθημα του μυστηρίου του σύμπαντος."

(από επιστολή του Μαγκρίτ στον Βόλκερ Κάμεν)

Handel, Passacaglia (Keyboard Suite VII)

"A la mystérieuse"

Amedeo Modigliani, The cellist

J'ai tant rêvé de toi que mes bras habitués

En étreignant ton ombre

À se croiser sur ma poitrine ne se plieraient pas

Au contour de ton corps, peut-être.

Et que, devant l'apparence réelle

de ce qui me hante

Et me gouverne depuis des jours et des années,

Je deviendrais une ombre sans doute.

(απόσπασμα από το ποίημα  "A la mystérieuse" του Robert Desnos) *

Σε ονειρεύτηκα τόσο που τα χέρια μου συνήθισαν

σφιχταγκαλιάζοντας τη σκιά σου

να σταυρώνονται πάνω στο στήθος μου και δεν θα διπλώνονταν

γύρω από το περίγραμμα του σώματός σου, μάλλον.

Και που μπροστά στην πραγματική εμφάνιση

αυτού που μου στοιχειώνει τα σωθικά

και με κυβερνά μέρες και χρόνια
θα γινόμουνα ίσκιος κι εγώ πιθανόν.

*Robert Desnos: Γάλλος υπερρεαλιστής ποιητής. Γεννήθηκε στο Παρίσι το 1900 και πέθανε το 1945 σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Τσεχοσλοβακία. 

Έργα: La Liberté ou l'amour (1927), Corps et Biens (1930), État de veille (1943), Contrée (1944), Félix Labisse (1945), Choix de poems, επιλογή ποιημάτων, (1945). Έγραψε ακόμα τη νουβέλα Le Vin est tiré  (1943)  και το σουρεαλιστικό δράμα  La Place de L'étoile (1945).

"Lascia Ch'io Pianga": άρια από την όπερα Rinaldo του Handel

Έπλασα ηχώ και άβυσσο

Diego Rivera, Self portrait with Broad-Brimmed Hat

Με το να σκέφτομαι, έπλασα για τον εαυτό μου ηχώ και άβυσσο. Βαθαίνοντας πολλαπλασιάστηκα. Το πιο μηδαμινό συμβάν – μια αλλαγή που γεννιέται από το φως, το στριφογυριστό πέσιμο ενός φύλλου, ένα κιτρινισμένο πέταλο λουλουδιού που κόβεται, μια φωνή απ’ την άλλη μεριά του τοίχου, ή τα βήματα αυτού που μιλάει δίπλα σ’ έναν άλλον που μάλλον τον ακούει. Η μισάνοιχτη πορτούλα του γέρικου κήπου, η εσωτερική αυλή με τις κάμαρες της ανάμεσα στα σπίτια που στριμώχνονται κάτω από το φεγγάρι – όλα αυτά, που δεν μου ανήκουν, κρατούν τους ευαίσθητους στοχασμούς μου δέσμιους του αντίλαλου και της νοσταλγίας. Σε καθεμιά απ’ αυτές τις συγκινήσεις είμαι κι ένας άλλος, κάθε αόριστη εντύπωση με ανανεώνει οδυνηρά.

Ζω εντυπώσεις που δεν μου ανήκουν, αναλώνομαι σε παρατηρήσεις, είμαι ένας άλλος, ακόμα και με τον τρόπο που είμαι εγώ.

Έπλασα μέσα μου διάφορα πρόσωπα. Δημιουργώ αδιάκοπα αυτά τα πρόσωπα. Κάθε μου όνειρο, με το που το ονειρεύομαι, βρίσκεται αναπόφευκτα ενσαρκωμένο από κάποιον άλλο, που αρχίζει να το ονειρεύεται, αυτός πλέον κι όχι εγώ.

Για να δημιουργήσω τον εαυτό μου, τον κατέστρεψα· εξωτερικεύτηκα τόσο πολύ μέσα στον ίδιο μου τον εαυτό, που μέσα μου υπάρχω πια μόνο εξωτερικά. Είμαι η ζωντανή σκηνή απ’ όπου περνούν διάφοροι ηθοποιοί και παίζουν διάφορα έργα.

Fernando Pessoa, αποσπ. "Το βιβλίο της ανησυχίας"

Handel -  Sarabande