Rough winds
do shake the darling buds of May,
And
summer's lease hath all too short a date:
Sometime
too hot the eye of heaven shines,
And often
is his gold complexion dimm'd;
And every
fair from fair sometime declines,
By chance
or nature's changing course untrimm'd;
But thy
eternal summer shall not fade
Nor lose
possession of that fair thou owest;
Nor shall
Death brag thou wander'st in his shade,
When in
eternal lines to time thou growest:
So long as
men can breathe or eyes can see,
So long
lives this and this gives life to thee.
Πώς να σε πω — καλοκαιριάτικο πρωί;
Έχεις πιο εύκρατη μορφή, πιο ερασμία·
γνωρίζω ανέμους που κι ο Μάης φυλλορροεί,
τα καλοκαίρια έχουν πάντα προθεσμία.
Κάποτε καίει ο επουράνιος οφθαλμός
και της χροιάς του ο χρυσός συχνά θαμπώνει,
κάποιος μοιραίος του καιρού αναπαλμός
την ομορφιά της ομορφιάς απογυμνώνει.
Μα εσύ αιώνιο θα έχεις καλοκαίρι
κι η ομορφιά σου δεν θ' απαλλοτριωθεί,
δεν θα επαίρεται ο Άδης πως σε ξέρει
καθώς θα γράφεσαι στου χρόνου την πληθύ.
Όσο ζουν άνθρωποι και βλέπουν θα γυρίζουν
σ' αυτούς τους στίχους και ζωή θα σου χαρίζουν.
πηγή:
Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, Εικοσιπέντε σονέτα,
μτφ.-επίμετρο Διονύσης Καψάλης,
Εκδόσεις
Άγρα, Αθήνα 1998, σ. 16
Tchaikovsky Sentimental Waltz
