Aphrodite

William-Adolphe Bouguereau, (1825 - 1905), Aphrodite, (detail)

William-Adolphe Bouguereau (1825-1905)

“Bouguereau was a staunch traditionalist whose realistic genre paintings and mythological themes were modern interpretations of Classical subjects-both pagan and Christian-with a heavy concentration on the female human body. Although he created an idealized world, his almost photo-realistic style brought to life his goddesses, nymphs, bathers, shepherdesses, and madonnas in a way which was very appealing to rich art patrons of his time.” (www.bouguereau.org)

Beethoven, Symphony 9

Μόρια σκόνης

Matisse, Seated woman, 1942

Είναι πολύ φυσικό να θεωρούμε το πνεύμα ως την ανώτερη και υπεράνω όλων αρχή. Αυτό μας διδάσκουν. Ό,τι μπορεί στολίζεται με πνεύμα, κοσμείται. Το πνεύμα σε σχέση με οτιδήποτε άλλο είναι το πιο διαδεδομένο πράγμα που υπάρχει. Το πνεύμα της πίστης, το πνεύμα του έρωτα, ένα ανδροπρεπές πνεύμα, ένα καλλιεργημένο πνεύμα, το μέγιστο πνεύμα της σύγχρονης εποχής, θέλουμε να κρατήσουμε ψηλά το πνεύμα ετούτου κι εκείνου του πράγματος, και θέλουμε να δράσουμε στο πνεύμα του κινήματός μας: πόσο ακράδαντα ηχεί μέχρι τις κατώτερες βαθμίδες. Όλα τα υπόλοιπα, το καθημερινό έγκλημα ή η φιλόπονη μανία πρόσκτησης υλικών αγαθών, σε σύγκριση με το πνεύμα φαίνονται σαν κάτι ανομολόγητο, η βρομιά που ο θεός απομακρύνει από τα νύχια των ποδιών του.

Όμως όταν το πνεύμα είναι μόνο του, ένα γυμνό ουσιαστικό, φαλακρό σαν φάντασμα που σου έρχεται να του δανείσεις ένα σεντόνι, - πώς είναι τότε; Μπορεί κανείς να διαβάζει τους ποιητές, να μελετά τους φιλοσόφους, να αγοράζει πίνακες και να συζητά νύχτες ολόκληρες: όμως είναι πνεύμα αυτό που κερδίζει κανείς έτσι; Ας υποθέσουμε ότι το κερδίζει: έγινε όμως κτήμα του; Αυτό το πνεύμα είναι τόσο γερά δεμένο με την τυχαία μορφή της εμφάνισής του! Διαπερνά τον άνθρωπο που θέλει να το λάβει και αφήνει πίσω του μόνο λίγη ταραχή. Τι θα κάνουμε με όλο αυτό το πνεύμα; Αναπαράγεται διαρκώς πάνω σε βουνά χαρτιού, πέτρας και μουσαμά, λαμβάνοντας στην κυριολεξία αστρονομικές διαστάσεις, εξίσου αδιάκοπα λαμβάνεται και απολαμβάνεται με κατανάλωση τεράστιας ποσότητας νευρικής ενέργειας: αλλά τι απογίνεται μετά; Εξαφανίζεται σαν αυταπάτη; Διαλύεται σε μόρια; Εξαιρείται από τον γήινο νόμο της διατήρησης; Τα μόρια σκόνης που βυθίζονται μέσα μας και σιγά σιγά ηρεμούν είναι απειροελάχιστα σε σχέση με ό,τι αναλώθηκε. Προς τα πού, πού, τι είναι; Λέτε, αν ξέραμε περισσότερα γι’ αυτό, να έπεφτε στενόχωρη σιωπή γύρω από το ουσιαστικό «πνεύμα»;!

Robert Musil, Der mann ohne eigenschaften, τομ.1, σελ. 178,179, εκδ. Οδυσσέας

Rhapsody on a Theme of Paganini

in A minor for piano & orchestra, Op. 43

Philadelphia Orchestra

Sergei Rachmaninov, piano

poetic licence...

“I didn't go to the moon, I went much further—for ...Time is the longest distance between two places.”

Bach, BWV 974 Adagio 

“Memory takes a lot of poetic licence. It omits some details; others are exaggerated, according to the emotional value of the articles it touches, for memory is seated predominantly in the heart.The interior is therefore rather dim and poetic.”

“The window is filled with pieces of colored glass, tiny transparent bottles in delicate colors, like bits of a shattered rainbow. Then all at once my sister touches my shoulder. I turn around and look into her eyes. Oh, Laura, Laura, I tried to leave you behind me, but I am more faithful than I intended to be!”

(Ο Tom Wingfield απευθυνόμενος στη Laura, 7^η σκηνή)

Tennessee Williams, The Glass Menagerie

"Οἱ ὀφθαλμοὶ της ἐπληρώθησαν δακρύων καὶ ἐγὼ ἐσιώπησα."

Καρυάτις στο Βρετανικό Μουσείο 

φωτ. celia g.

“ …καὶ ἔτι συμμνημόνευε, ὅτι μόνον ζῇ ἕκαστος τὸ παρὸν τοῦτο, τὸ ἀκαριαῖον· τὰ δ᾽ ἄλλα ἢ βεβίωται ἢ ἐν ἀδήλῳ. μικρὸν μὲν οὖν ὃ ζῇ ἕκαστος, μικρὸν δὲ τὸ τῆς γῆς γωνίδιον, ὅπου ζῇ· μικρὸν δὲ καὶ ἡ μηκίστη ὑστεροφημία, καὶ αὕτη δὲ κατὰ διαδοχὴν ἀνθρωπαρίων τάχιστα τεθνηξομένων καὶ οὐκ εἰδότων οὐδ᾽ ἑαυτούς, οὔτιγε τὸν πρόπαλαι τεθνηκότα.”

Μάρκος Αυρήλιος, Τὰ εἰς ἑαυτὸν, 3.10

Scarlatti, sonata k 450

"...en te cherchant dans un pays étranger..." *!

φωτ. celia g.

"Everything: love and grief, and world, and dreams!" *

 I will be true

Bridge Over Troubled Water

*στίχος από τα "Τραγούδια του οδοιπόρου" (Lieder eines fahrenden Gesellen) του Gustav Mahler

“Day and night…night and day…” *!

Rory Gallagher, Easy come, easy go

"...ὁ μὲν χρόνος στιγμή, ἡ δὲ οὐσία ῥέουσα..."

φωτ. celia g. (αίσθησις-χρόνος-ουσία)

Τοῦ ἀνθρωπίνου βίου ὁ μὲν χρόνος στιγμή, ἡ δὲ οὐσία ῥέουσα, ἡ δὲ αἴσθησις ἀμυδρά, ἡ δὲ ὅλου τοῦ σώματος σύγκρισις εὔσηπτος, ἡ δὲ ψυχὴ ῥεμβός, ἡ δὲ τύχη δυστέκμαρτον, ἡ δὲ φήμη ἄκριτον˙ συνελόντι δὲ εἰπεῖν, πάντα τὰ μὲν τοῦ σώματος ποταμός, τὰ δὲ τῆς ψυχῆς ὄνειρος καὶ τῦφος, ὁ δὲ βίος πόλεμος καὶ ξένου ἐπιδημία, ἡ δὲ ὑστεροφημία λήθη. τί οὖν τὸ παραπέμψαι δυνάμενον; ἓν καὶ μόνον φιλοσοφία˙ τοῦτο δὲ ἐν τῷ τηρεῖν τὸν ἔνδον δαίμονα ἀνύβριστον καὶ ἀσινῆ, ἡδονῶν καὶ πόνων κρείττονα, μηδὲν εἰκῇ ποιοῦντα μηδὲ διεψευσμένως καὶ μεθ ὑποκρίσεως, ἀνενδεῆ τοῦ ἄλλον ποιῆσαί τι ἢ μὴ ποιῆσαι˙ ἔτι δὲ τὰ συμβαίνοντα καὶ ἀπονεμόμενα δεχόμενον ὡς ἐκεῖθέν ποθεν ἐρχόμενα, ὅθεν αὐτὸς ἦλθεν˙ ἐπὶ πᾶσι δὲ τὸν θάνατον ἵλεῳ τῇ γνώμῃ περιμένοντα ὡς οὐδὲν ἄλλο ἢ λύσιν τῶν στοιχείων, ἐξ ὧν ἕκαστον ζῷον συγκρίνεται. εἰ δὲ αὐτοῖς τοῖς στοιχείοις μηδὲν δεινὸν ἐν τῷ ἕκαστον διηνεκῶς εἰς ἕτερον μεταβάλλειν, διὰ τί ὑπίδηταί τις τὴν πάντων μεταβολὴν καὶ διάλυσιν; κατὰ φύσιν γάρ˙ οὐδὲν δὲ κακὸν κατὰ φύσιν.

Μάρκος Αὐρήλιος, Τὰ εἰς ἑαυτόν, 2.17

!!!

Beethoven's Tempest Sonata mvt. 3 (Wilhelm Kempff)

"στο άλογό μου"

φωτ. celia g.

"...Φυλάω ακόμη το ξυστρί και τη βούρτσα σου. Κι όταν κάποτε κι αυτά θα τα παραδώσω, θα σε φυλάξω στη μνήμη μου. Οι κάλοι των χεριών μου από τα λουριά σου μου είναι τόσο αγαπητοί, όσο εκείνοι που κάποτε απόχτησα στις θαλασσινές μου πορείες... " *

*Νίκος Καββαδίας, Του πολέμου. Στο άλογό μου, Εκδ. Άγρα

επτά αιώνες και 18 δευτερόλεπτα...

photo by celia g.

If you were coming in the fall,

I'd brush the summer by

With half a smile and half a spum,

As housewives do a fly.

If I could see you in a year,

I'd wind the months in balls,

And put them each in separate drawers,

Until their time befalls.

If only centuries delayed,

I'd count them on my hand,

Subtracting till my fingers dropped

Into Van Diemen's land.

If certain, when this life was out,

That yours and mine should be,

I'd toss it yonder like a rind,

And taste eternity.

But now, all ignorant of the length

Of time's uncertain wing,

It goads me, like the goblin bee,

That will not state its sting.

Written by: Emily Dickinson


"Night Dance" by Adam Hurst, Cello & Guitar

"Somewhere in time" *

by Helena Almeida

" «ο χρόνος είναι άπειρος, αλλά τα πράγματα στο χρόνο, δηλαδή τα απτά υλικά σώματα, είναι πεπερασμένα…Σύμφωνα λοιπόν με τους αιώνιους νόμους που διέπουν τους πιθανούς συνδυασμούς αυτού του αέναου παιχνιδιού επαναλήψεων, όσος χρόνος κι αν περάσει, όλες οι συγκυρίες που έχουν υπάρξει σ΄ αυτή τη γη κάποτε θα ξαναϋπάρξουν, θα ξαναβρεθούν σε σχέσεις έλξης ή άπωσης, αγάπης ή μίσους…Θα έρθει έτσι κάποτε η μέρα που θα γεννηθεί ένας άντρας ολόιδιος μ’ εμένα και μια γυναίκα ολόιδια με τη Μαρία.» (F. Nietzsche, The Will to Power)

Το παράδοξο της αέναης επανάληψης στο χώρο, πέρα από την ψυχολογική αμηχανία που μας δημιουργεί, έχει κι άλλες συνέπειες. Αν για παράδειγμα, θεωρούμε ότι οι πιθανότητες εμφάνισης ζωής στο σύμπαν  είναι μη μηδενικές, αυτό συμβαίνει επειδή πρόκειται για κάτι που συνέβη με φυσικό τρόπο στη Γη. Αν λοιπόν το σύμπαν είναι άπειρο, τότε πρέπει εντός του να υπάρχουν άπειροι πολιτισμοί έμβιων όντων. Ανάμεσά τους θα υπάρχουν και πιστά αντίγραφα του εαυτού μας σε κάθε ηλικία. Ακόμη κι αν πεθάνουμε, θα υπάρχουν άπειροι σωσίες μας με τις ίδιες ακριβώς αναμνήσεις και εμπειρίες που θα συνεχίζουν να ζουν. Αφού λοιπόν αυτή η αλληλοδιαδοχή συνεχίζεται επ’ άπειρον στο χρόνο, κατά κάποιον τρόπο, ζούμε όλοι μας «αιώνια».[........................]

Το παράδοξο των αντιγράφων γίνεται πραγματικότητα 

σε ένα σύμπαν όπου τίποτε δεν είναι πρωτότυπο. 

Σκηνή από την παράσταση του θεατρικού έργου 

του Luca Ronconi, Infinities στο Μιλάνο

(Foto di Marcello Norberth)

Η αλήθεια είναι πως δεν έχουμε κανένα λόγο να θεωρούμε ότι το αντίγραφό μας θα ενεργούσε ακριβώς όπως εμείς. Ακόμα κι αν ως εκείνη τη στιγμή είχαμε ζήσει ακριβώς τα ίδια πράγματα, μπροστά σε μια νέα κατάσταση μπορεί να συμπεριφερόμασταν πολύ διαφορετικά, όπως θα έκαναν και δύο ομοζυγωτικοί δίδυμοι. Οι μελλοντικές εμπειρίες και επιλογές μας θα μπορούσαν να είναι τελείως διαφορετικές. Για την ακρίβεια, αυτό θα ήταν πολύ πιθανότερο από το να ζήσουμε ακριβώς τα ίδια πράγματα και στο μέλλον. Βέβαια, σε κάποια άλλη περιοχή του σύμπαντος, θα υπήρχαν και σωσίες μας οι οποίοι θα έπαιρναν τις ίδιες αποφάσεις και θα είχαν τα ίδια χαρακτηριστικά μ’ εμάς σε όλα τα επίπεδα. [………………] Το 1896, ο Χέρμπερτ Σπένσερ διατύπωσε μια ανάλογη ιδέα, αναφερόμενος στην εξελικτική διαδικασία:
«Μπορούμε να φανταστούμε ένα παρελθόν κατά το οποίο σημειώθηκαν διαδοχικές Εξελίξεις ανάλογες με αυτήν που εκτυλίσσεται τώρα, και ένα μέλλον στο οποίο θα συνεχίσει να γίνεται το ίδιο – πάντα με βάση την ίδια αρχή, αλλά ποτέ με τα ίδια αποτελέσματα.» " (H. Spencer, First Principles, 1896)

John D. Barrow, (The infinite book) Άπειρο – Τα μαθηματικά της αθανασίας, εκδ. Τραυλός, 2005, σελ. 205-207

Rachmaninoff, Piano Concerto no. 3 in D minor

* "Somewhere in time" is a 1980 romantic science fiction film directed by Jeannot Szwarc. It is a film adaptation of the 1975 novel Bid Time Return by Richard Matheson, who also wrote the screenplay. 

The fairy queen

Moritz Daniel Oppenheim, Portrait of Charlotte de Rothschild, 1836 (detail)

"If Love's a Sweet Passion, why does it torment?

If a Bitter, oh tell me whence comes my content?

Since I suffer with pleasure, why should I complain,

Or grieve at my Fate, when I know 'tis in vain?

Yet so pleasing the Pain, so soft is the Dart,

That at once it both wounds me, and tickles my Heart.

........................................."

"If love's a sweet passion" (The Fairy Queen), Act III

Henry Purcell (1659-1695)

Henry Purcell, The Fairy Queen

(Veronique Gens, soprano)

The Artist *!

The Artist's main theme, 

composed by Ludovic Bource, 

played by the Brussels Philharmonic, 

orchestrated by Vladimir Nikolov.

"τὸ μὲν δὴ νοήσει μετὰ λόγου περιληπτὸν..."

φωτ. celia g.

"καὶ τὸ μὲν δὴ σῶμα ὁρατὸν οὐρανοῦ γέγονεν, αὐτὴ δὲ ἀόρατος μέν, λογισμοῦ δὲ μετέχουσα καὶ ἁρμονίας ψυχή, τῶν νοητῶν ἀεί τε ὄντων ὑπὸ τοῦ ἀρίστου ἀρίστη γενομένη τῶν γεννηθέντων"

Πλάτων, Τίμαιος

minuet

Alfred Schnittke, Suite in the old style - Minuet

Alfred Schnittke (1934 –1998) was a Soviet and Russian composer. Schnittke's early music shows the strong influence of Dmitri Shostakovich. He developed a polystylistic technique in works such as the epic First Symphony (1969–1972) and First Concerto Grosso (1977). In the 1980s, Schnittke's music began to become more widely known abroad with the publication of his Second (1980) and Third (1983) String Quartets and the String Trio (1985); the ballet Peer Gynt (1985–1987); the Third (1981), Fourth (1984), and Fifth (1988) Symphonies; and the Viola (1985) and 1st Cello (1985–1986) Concertos. (wikipedia) 

Morceaux de Fantaisie!

Morceaux de fantaisie, Op.3, is a set of five piano solo pieces composed by Sergei Rachmaninoff in 1892. The title reflects the pieces' imagery rather than their musical form, as none are actual fantasies.

Rachmaninoff plays Elegie from Morceaux de Fantaisie (Op.3 No.1)

Η φύση της μέλισσας

φωτ. celia g.

"Η ρίζα του κακού βρίσκεται στο ότι οι άνθρωποι πιστεύουν πως υπάρχουν περιστάσεις που επιτρέπεται να μεταχειρίζονται τους άλλους χωρίς αγάπη, όμως στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν τέτοιες περιστάσεις. Με τ' άψυχα μπορούμε να φερθούμε σκληρά κι ανελέητα: μπορούμε να πελεκήσουμε τα δέντρα, να ψήσουμε τούβλα, να σφυροκοπήσουμε αλύπητα το σίδερο στ' αμόνι. Όμως στους ανθρώπους δεν μπορούμε να φερόμαστε άκαρδα, χωρίς αγάπη, όπως δεν μπορεί ν' αντιμετωπίσουμε το μελίσσι χωρίς μέτρα προφύλαξης. Αυτή είναι η φύση της μέλισσας εξ ορισμού: αν της συμπεριφερθούμε χωρίς προσοχή τότε και σ' αυτή θα κάνουμε κακό και τον εαυτό μας θα βλάψουμε. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Κι αλλιώς δεν μπορεί να είναι, γιατί η αμοιβαία αγάπη των ανθρώπων είναι ο βασικός νόμος της ανθρώπινης ζωής. [...] Όπως δεν μπορείς χωρίς βλαβερές επιπτώσεις να τρως, παρά μόνο όταν νιώθεις την επιθυμία να φας, έτσι και στους ανθρώπους μπορείς να φέρεσαι χωρίς δυσάρεστες συνέπειες μονάχα όταν τους αγαπάς."

Leo Tolstoy, Ανάσταση, μτφ. Γεράσιμος Κυριακάτος,εκδ. Γκοβόστη

Paganini, 5th violin concerto mvt 3 Rondo

"...a knife twisted in my heart"

photo by celia g.

In the newspapers, in conversation, in the office, the impetuosity of language often leads one astray, also the hope, springing from temporary weakness, for a sudden and stronger illumination in the very next moment, also mere strong self-confidence, or mere carelessness, or a great present impression that one wishes at any cost to shift into the future, also the opinion that true enthusiasm in the present justifies any future confusion, also delight in sentences that are elevated in the middle by one or two jolts and open the mouth gradually to its full size even if they let it close much too quickly and tortuously, also the slight possibility of a decisive and clear judgment, or the effort to give further flow to the speech that has really ended, also the desire to escape from the subject in a hurry, one's belly if it must be, or despair that seeks a way out for its heavy breath, or the longing for a light without shadow—all this can lead one astray to sentences like: “The book which I have just finished is the most beautiful I have ever read,” or, “is more beautiful than any I have ever read.”

Franz Kafka, "Diaries 1910-1913"

Paganini- Liszt, La campanella

"μόνο ο ουρανός εκεί ψηλά,...απόμακρος, αυτοκαταλυόμενος..."

φωτ. από celia g.

«Όμως στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ούτε ηρεμία ούτε απουσία ηρεμίας: Μόνο ουρανός όλων των χρωμάτων που ξεθωριάζουν […] Κι όλο αυτό είναι μια οπτασία που σβήνει την ίδια στιγμή που τη συλλαμβάνεις, ένα διάστημα ανάμεσα στο τίποτα και το τίποτα, ένα φτερωτό όραμα, που κρέμεται από κει ψηλά, σε χρωματικούς τόνους γαλανού κα μπλάβου, φλύαρο και ακαθόριστο.

Αισθάνομαι, κι έπειτα ξεχνάω. Μια νοσταλγία, που νιώθει ο καθένας για το καθετί, με κυριεύει σαν όπιο που αναβλύζει απ’ τον κρύο αέρα. Μέσα μου υπάρχει μια έκσταση της όρασης, βαθιά δική μου και ψεύτικη.»

Fernando Pessoa, από το Βιβλίο της Ανησυχίας

Franz Liszt, Hungarian Rhapsody no.2

"... τρεις βαθμοί κάτω απ' το μηδέν, κι όμως οι βυσσινιές είναι ολάνθιστες"

Natasha Milashevich, "Flora" (λεπτομέρεια)

ΤΡΟΦΙΜΩΦ: Η ανθρωπότητα προχωράει μπροστά, τελειοποιώντας τις δυνάμεις της. ‘Ολα όσα τής είναι σήμερα απρόσιτα και ακατανόητα κάποια μέρα θα τα πλησιάσει, θα τα φθάσει, θα τα καταλάβει. Μόνο που πρέπει κανείς να δουλέψει, να βοηθήσει μ' όλες του τις δυνάμεις εκείνους που αναζητούν την αλήθεια. Εδώ στη Ρωσία, λίγοι εργάζονται πραγματικά. Οι περισσότεροι διανοούμενοι που ξέρω δεν αναζητούν τίποτα, δεν κάνουν τίποτα κι είναι ανίκανοι να κοπιάσουν, να δημιουργήσουν. Λένε τους εαυτούς τους διανοούμενους αλλά στους υπηρέτες μιλάνε ελεεινά, φέρνονται στους μουζίκους σα νάταν ζώα, μορφώνονται ελάχιστα, δε διαβάζουν τίποτα στα σοβαρά, για τις επιστήμες μονάχα συζητάνε και από τέχνη δεν έχουν ιδέα. Κι όμως, είν' όλοι τους σοβαροί, έχουν πρόσωπα αυστηρά, μιλάνε μόνο για σημαντικά πράγματα, φιλοσοφούν. Και την ίδια ώρα οι εργάτες τρώνε μπρος στα μάτια τους φαΐ ελεεινό, κοιμούνται χάμω, τριάντα, σαράντα σ' ένα δωμάτιο, γεμάτο κοριούς, παντού βρώμα, υγρασία, ηθική ακαθαρσία... Και είναι φανερό ότι όλες οι σπουδαίες συζητήσεις μας γίνονται μονάχα για να ρίχνουμε στάχτη στα μάτια τα δικά μας και των άλλων. Δείξτε μου πού έχουμε νηπιαγωγεία που μιλάνε τόσο πολύ γι' αυτά, πού είναι τ' αναγνωστήρια; Μόνο στα μυθιστορήματα γράφουν γι' αυτά, μα στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν πουθενά. Υπάρχει μόνο βρώμα, ανηθικότητα, ασιατική βαρβαρότητα... Εγώ τις φοβάμαι και τις σιχαίνομαι τις σοβαρές φυσιογνωμίες, φοβάμαι τις σοβαρές συζητήσεις. Καλύτερα να σωπαίνει κανείς!

ΛΟΠΑΧΙΝ: Εγώ σηκώνομαι στις πέντε το πρωί και δουλεύω απ' το πρωί ως το βράδυ, έχω πάντοτε στα χέρια μου λεφτά, δικά μου και ξένα, και βλέπω τί ανθρώπους έχω γύρω μου. Φτάνει να βάλεις μπρος μια δουλειά και θα καταλάβεις αμέσως πόσο λίγοι είναι οι τίμιοι και ηθικοί άνθρωποι. Είναι φορές που όταν δε με παίρνει ύπνος σκέφτομαι: “Θε μου, μας έδωσες απέραντα δάση, ατέλειωτους κάμπους, πλατείς ορίζοντες και ζώντας εδώ πέρα θάπρεπε να γίνουμε και μεις γίγαντες...”

ΛΙΟΥΜΠΑ: Τί τους θέλετε τώρα τους γίγαντες; Μόνο στα παραμύθια είναι καλοί... Στη ζωή σε τρομάζουν. (περνάει ο Επιχόντωφ παίζοντας κιθάρα) Να κι ο Επιχόντωφ.

ΑΝΙΑ: ‘Ερχεται ο Επιχόντωφ.

ΓΚΑΓΕΦ: Ο ήλιος βασίλεψε, κυρίες και κύριοι.

ΤΡΟΦΙΜΩΦ: Ναι.

ΓΚΑΓΕΦ: Ω φύση πανέμορφη, λάμπεις με λάμψη αιώνια, ωραία κι απαθής, εσύ που σε λέμε μητέρα μας, κλείνεις μέσα σου την ύπαρξη και το θάνατο, δίνεις ζωή και καταστρέφεις...

ΒΑΡΙΑ: Θείε!

ΑΝΙΑ: Πάλι άρχισες θείε!

ΤΡΟΦΙΜΩΦ: Καλύτερα να βάλετε την κίτρινη στη μέση...

ΓΚΑΓΕΦ: Σωπαίνω, σωπαίνω. (ακούγεται ένας παράξενος ήχος)

ΛΙΟΥΜΠΑ: Τι ήταν αυτό;

ΛΟΠΑΧΙΝ: Δεν ξέρω. Κάπου μακριά στα ορυχεία θα έσπασε το συρματόσκοινο. Κάπου πολύ μακριά.

Άντον Τσέχωφ, Ο βυσσινόκηπος, (αποσπ. από τη Β' πράξη)

Rachmaninoff,  Prelude in g minor op. 23 -5  !!!

το... χαμόγελο της Σφίγγας

Αρχαϊκή Σφίγγα, 6ος αιώνας π.Χ. (λεπτομέρεια), 
φωτ. από celia g.

I won't need a castle, they've got castles in Versailles...

"λαμπρέ μου πρίγκιπα, Dmitri Ivanovich Nekhlyudov!"

"...we should forgive always an infinite number of times because there are no men who have not sinned themselves, and therefore none can punish or correct others..."

Ilya Repin (Russian, 1844-1930),
Portrait of the painter Pervuchkin, 1885

«Μα πώς μπορεί να είναι μονάχα αυτή η απάντηση;» αναφώνησε άξαφνα ο Νεχλιούντοφ διαβάζοντας τα λόγια αυτά.  Και μια εσωτερική φωνή από τα βάθη της ύπαρξής του ολόκληρης του έλεγε: «Ναι, μονάχα αυτή είναι.»

Ο Νεχλιούντοφ έπαθε αυτό που συμβαίνει συχνά με τους ανθρώπους που ζουν πνευματική ζωή.  Μια σκέψη που στην αρχή φαινόταν παράδοξη σαν αντινομία ή ακόμα και κωμική, που ολοένα και πιο συχνά έβρισκε επιβεβαίωση στη ζωή. Άξαφνα παίρνει σάρκα και οστά σαν η πιο απλή και ακλόνητη αλήθεια. Κατάλαβε λοιπόν τώρα τι σήμαινε επιτέλους εκείνη η σκέψη πως το μοναδικό κι αδιαμφισβήτητο μέσο για τη σωτηρία από τούτο το αποτρόπαιο κακό που βασανίζει τους ανθρώπους είναι ν' αναγνωρίσουν οι ίδιοι πως είναι ένοχοι ενώπιον του Θεού και γι αυτό δεν είναι ικανοί ούτε να τιμωρήσουν ούτε να διορθώσουν τους άλλους. Έβλεπε τώρα καθαρά ότι τούτο το αποτρόπαιο κακό που αντίκρισε με τα μάτια του στις φυλακές και στα κρατητήρια καθώς κι εκείνη η μακάρια σιγουριά όλων όσων συνεργούσαν σ' αυτό ήταν μόνο και μόνο γιατί οι άνθρωποι ήθελαν να πραγματοποιήσουν το απραγματοποίητο όντες οι ίδιοι κακοί να διορθώσουν το κακό. Οι διεφθαρμένοι ήθελαν να διορθώσουν τους διεφθαρμένους και πίστευαν ότι αυτό μπορούσε να το πετύχουν με μηχανικά μέσα. Το αποτέλεσμα όμως ήταν πως άνθρωποι φτωχοί κι άπληστοι, έχοντας κάνει επάγγελμά τους την εφαρμογή αυτής της πλασματικής τιμωρίας και αναμόρφωσης των άλλων, κατέληγαν να γίνουν οι ίδιοι διεφθαρμένοι μέχρι το μεδούλι διαφθείροντας ταυτόχρονα κι όλους όσους βασανίζουν. Έβλεπε τώρα καθαρά από πού προερχόταν όλη αυτή η φρίκη που τον κυρίευε και τι έπρεπε να κάνει για να την εξαλείψει. Η απάντηση που χρόνια αναζητούσε, ήταν εκείνη ακριβώς που έδωσε ο Χριστός στον Πέτρο: πρέπει πάντοτε να συγχωρούμε όλους τους άλλους, άπειρες φορές, γιατί δεν υπάρχουν άνθρωποι που να είναι οι ίδιοι αναμάρτητοι για να μπορούν είτε να τιμωρούν είτε να διορθώνουν τους άλλους.
Leo Tolstoy, Ανάσταση, (απόσπασμα από το τελευταίο κεφάλαιο), μτφ. Γεράσιμος Κυριακάτος,εκδ. Γκοβόστη

Sergei Rachmaninoff, Concerto No. 2

«Ο Τολστόι και στην Ανάσταση, όπως σ΄ όλο το άλλο έργο της ωριμότητάς του, στρέφει την προσοχή του σε μια θεμελιακή κοινωνική κατάσταση, απ΄ όπου προβάλλουν τα πιο καυτά προβλήματα της εποχής κι όλη η σύγχρονη κρίση του πολιτισμού. Τα προβλήματα αυτά αφορούν τις σχέσεις των ανθρώπων, που ξεχωρίζουν σε αδικητές και αδικούμενους, σ΄ εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, σε κυρίους και υποταχτικούς. Μέσα από το έργο προβάλλει τις παρασιτικές τάξεις που ζουν από τους κόπους του λαού και πιο πολύ βλέπει την άθλια τύχη της αγροτιάς μέσα σ΄ ένα κράτος του Ζόφου που ήταν το ίδιο το εθνικό σώμα της Ρωσίας.»

Μάρκος Αυγέρης, Απόσπασμα κριτικού σημειώματος στην Ανάσταση του Τολστόι, εκδ. Χ. Μιχαλακέας & Σια, Αθήνα 1960

"Ένα τετράγωνο των εννέα ακέραιων αριθμών με το πέντε στο κέντρο του..."

"Στο τετράγωνο παράθυρο ενός άσπρου τοίχου βρίσκεται ο καθαρός, γυμνός ουρανός. Στο κέντρο του ουρανού ο ήλιος."

Benedicte Gele, "Regard XIV"

"Η δυστυχία υπάρχει" είπε ο Σεβέκ απλώνοντας τα χέρια του. "Είναι πραγματική. Μπορώ να την ονομάζω παρεξήγηση, αλλά δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι δεν υπάρχει ή ότι κάποτε θα πάψει να υπάρχει. Η δυστυχία είναι η ανθρώπινη συνθήκη. Όταν έρχεται το ξέρεις· αναγνωρίζεις την αλήθεια της. Φυσικά είναι σωστό να φροντίζουμε τους αρρώστους, να καταπολεμάμε την πείνα και την αδικία, όπως κάνει ο κοινωνικός οργανισμός. Αλλά καμιά κοινωνία δεν μπορεί να αλλάξει τη φύση της ύπαρξης. Δεν μπορούμε να εμποδίσουμε την δυστυχία. Αυτόν ή εκείνον τον πόνο, ναι, αλλά όχι τον Πόνο. Μια κοινωνία μπορεί να καταργήσει μόνο την κοινωνική δυστυχία- την άχρηστη δυστυχία. Η υπόλοιπη εξακολουθεί να υπάρχει. Είναι η ρίζα, η πραγματικότητα. Όλοι από μας εδώ θα γνωρίσουμε τη  λύπη· αν ζήσουμε πενήντα χρόνια, θα είναι πενήντα χρόνια λύπης. Και στο τέλος θα πεθάνουμε. Με αυτή την συνθήκη γεννιόμαστε. Φοβάμαι τη ζωή! Υπάρχουν φορές που...που με πιάνει τρόμος. Η ευτυχία φαίνεται φευγαλέα. Κι ωστόσο, αναρωτιέμαι αν όλα αυτά είναι μια παρεξήγηση...αυτό το κυνήγι της ευτυχίας...αυτός ο φόβος του πόνου...Αν αντί να τον φοβάμαι και να τον αποφεύγω...αν μπορούσα να τον διασχίσω...να τον ξεπεράσω...Υπάρχει κάτι πέρα από τον πόνο. Αυτό που υποφέρει είναι το εγώ, αλλά υπάρχει ένα σημείο όπου το εγώ σταματάει. Δεν ξέρω πως να το πω. Αλλά νομίζω ότι η πραγματικότητα, η αλήθεια που αναγνωρίζω στη δυστυχία κι όχι στην άνεση και στην ευτυχία- ότι η πραγματικότητα του πόνου δεν είναι ο πόνος. Αν μπορέσεις να την ξεπεράσεις. Αν μπορέσεις να την αντέξεις μέχρι το τέλος.

"Πραγματικότητα της ζωής μας είναι η αγάπη, η αλληλεγγύη", είπε ένα ψηλό κορίτσι με γλυκά μάτια."Η αγάπη είναι η αληθινή συνθήκη της ανθρώπινης ζωής."

Ursula K. Le Guin, (The Dispossessed) Ο αναρχικός των δυο κόσμων, σελ.99, μτφ. Χρ. Γεωργίου, εκδ. Parsec, 1992

“Love is the true condition of human life.”

Mozart, Symphony 40 in G Minor, K 550 - 1. Molto Allegro

Ανάσταση

«Συγχώρα με, Θεέ μου, όμως παρηγοριέμαι

πως η δική μας νεκρανάσταση θε να σημάνει

απλά και μόνο το λάλημα του πετεινού...»

Βλαντιμίρ Χολάν, αποσπ. «Ανάσταση»

Έξι αιώνες και 17 δευτερόλεπτα

Bobby Darin - I Will Wait for You
περισσότερα ΕΔΩ

Το ...ανθρώπινο δράμα

Caravaggio, The Denial of St. Peter, 1590-1600
The Metropolitan Museum of Art, New York 

Ο Πέτρος βρίσκεται στην αυλή του Αρχιερέα. Το δάχτυλο του στρατιώτη που τον δείχνει και τα δύο δάχτυλα της γυναίκας που τον κατηγορεί ότι είναι οπαδός του Χριστού παραπέμπουν στις τρεις κατηγορίες και αντίστοιχα στις τρεις αρνήσεις του Πέτρου.

Στον πίνακα αυτό ο Καραβάτζιο, όντας στην ώριμη φάση της ζωής και του έργου του, αποφεύγει την λεπτότητα και την ομορφιά των χρωμάτων και, με εξαιρετική ψυχολογική διείσδυση, επικεντρώνεται αποκλειστικά στο ανθρώπινο δράμα.

Erbarme dich, mein Gott,

um meiner Zähren Willen!

Schaue hier, Herz und Auge

weint vor dir Bitterlich.

Erbarme dich, mein Gott.

Bach, Matthaus Passion, 39. Aria A, Erbarme dich

Η άρια Erbarme dich, mein Gott από τα Κατά Ματθαίον Πάθη τοποθετείται στο τέλος της σκηνής στην Πράξη ΙΙ, που περιγράφει την προδοσία του Πέτρου όταν ερωτήθηκε από τους αρχιερείς και τους πρεσβύτερους για τον Ιησού, (Κεφάλαιο 26:69-75). Ο Πέτρος, σύμβολο των μετανοούντων πιστών, "βγήκε έξω και έκλαψε πικρά". 

Γράφτηκε από τον Johann Sebastian Bach το 1727 για σόλο φωνές, διπλή χορωδία και διπλή ορχήστρα. Θεωρείται ως ένα από τα αριστουργήματα της κλασικής θρησκευτικής μουσικής.

"Think of me as a train goes by... "

Cibelle Cavalli, Green Grass (Tom Waits)

Απατηλή φαινομενικότητα

Rene Magritte, Le Blanc-Seing, 1965

Πέρα από τα βουνά. - Η Χιονάτη εκφράζει τη μελαγχολία τελειότερα απ’ ότι κάθε άλλο παραμύθι. Καθαρή της εικόνα είναι η βασίλισσα, που από το παράθυρο κοιτάζει το χιόνι και εύχεται μια κόρη με πρότυπο τη ζωντανή ομορφιά των νεκρών νιφάδων, το μελανό πένθος του πλαισίου του παραθύρου, το νύγμα του ματώματος για να πεθάνει αργότερα στη γέννα. Το τελευταίο δεν αναιρείται βέβαια ούτε από το ευχάριστο τέλος. Καθώς η εκπλήρωση της ευχής σημαίνει τον θάνατο, η σωτηρία παραμένει απατηλή φαινομενικότητα. Διότι η βαθύτερη αντίληψη δεν πιστεύει πως αναστήθηκε εκείνη που κείται σαν κοιμωμένη στο γυάλινο φέρετρο. Μήπως η φαρμακωμένη μπουκιά του μήλου, που από τον κλονισμό του ταξιδιού τής βγήκε από το λαιμό, δεν είναι ένα φονικό μέσο, αλλά μάλλον το υπόλοιπο της χαμένης, της εξόριστης ζωής, από την οποία δεν γιατρεύεται πραγματικά παρά μόνο τώρα που δεν τη δελεάζει πια καμιά απατηλή αγγελιαφόρος; Και πόσο αβάσιμη φαίνεται η ευτυχία: «Τότε η Χιονάτη τον συμπάθησε και τον ακολούθησε». Πώς ανακαλείται από τον κακό θρίαμβο πάνω στην κακία. Έτσι, όταν ελπίζουμε στη σωτηρία, μια φωνή μας λέει, ότι η ελπίδα είναι μάταιη, και όμως η ίδια, αυτή η ανήμπορη και μόνο, είναι εκείνη που μας επιτρέπει ακόμη και να ανασαίνουμε. Όλες οι στοχαστικές θεωρήσεις δεν μπορούν παρά να ιχνογραφούν υπομονετικά το διφορούμενο χαρακτήρα της μελαγχολίας σε ολοένα καινούριες μορφές και προσεγγίσεις. Η αλήθεια είναι αδιαχώριστη από την παράνοια ότι εντούτοις μέσα από τις μορφές της φαινομενικότητας θα αναδυθεί κάποτε, αψευδώς, η σωτηρία.

 Theodor Adorno, Minima Moralia, μετ. Λευτ. Αναγνώστου, σελ.206, εκδ. Αλεξάνδρεια

Erik Satie - Gnossienne No.1

"And I will never let a day go by..."

...without remembering the reasons why

he makes me certain

that I can fly...

Έναν  Πρίγκιπα  η "σιωπή"  δεν τον κάνει...βάτραχο

Paul McCartney's “My Valentine”

« O! for a horse with wings!» *

"...σαν ψηλό, ελεύθερο, ευγενικό, δυνατό, περήφανο, μα θλιμμένο άλογο… 

αγαπημένος και όμορφος!"

George Stubbs, Whistlejacket, 1762, λεπτομέρεια

 National Gallery, London

A thousand horse and none to ride! -

With flowing tail, and flying mane,

Wide nostrils never stretched by pain,

Mouths bloodless to the bit or rein,

And feet that iron never shod,

And flanks unscarred by spur or rod,

A thousand horse, the wild, the free,

Like waves that follow o'er the sea...

Lord Byron, XVII, Mazeppa

Απόσπασμα από το αφηγηματικό ποίημα Mazeppa που γράφτηκε από τον Άγγλο ρομαντικό ποιητή Lord Byron και δημοσιεύτηκε το 1819. Βασίζεται σε ένα λαϊκό θρύλο για τον Ουκρανό Ivan Mazepa (1639-1709). Το μεγαλύτερο μέρος του ποιήματος περιγράφει το τραυματικό ταξίδι του ήρωα, δεμένου πάνω σε ένα άλογο (τιμωρία, για την ερωτική σχέση του με την κόμησσα Τερέζα). Το ποίημα έχει επαινεθεί, όπως χαρακτηριστικά έχει γραφτεί, για "vigor of style and its sharp realization of the feelings of suffering and endurance". Ενέπνευσε μάλιστα τον Αλεξάντερ Πούσκιν να γράψει το 1829 το ποίημά του "Πολτάβα".

America, A Horse With No Name

* «O! for a horse with wings!»: Από το θεατρικό έργο του William Shakespeare «Cymbeline»

The Wheel of Fortune

Edward Burne-Jones, The Wheel of Fortune, 1883

Oil on canvas 

Musee d' Orsay, Paris, France.

Δημιουργός του πίνακα The Wheel of Fortune (ο τροχός της τύχης) είναι ο κορυφαίος Άγγλος ζωγράφος και σχεδιαστής Edward Burne – Jones, (1833 – 1898). Ο Τροχός της Τύχης απεικονίζει μια γιγαντιαία ρόδα, την οποία γυρίζει η Θεά της Τύχης. Συνδεδεμένοι με τον τροχό είναι τρεις θνητοί· ένας σκλάβος στην κορυφή, ένας βασιλιάς στη μέση και ένας ποιητής παρακάτω. Ο τροχός εκτείνεται σε όλο σχεδόν τον καμβά, «σε μια στροφή αδυσώπητης ανόδου και πτώσης». Η θεά Τύχη σε αντίθεση με την σχεδόν πλήρη γύμνια των θνητών εμφανίζεται με τελείως καλυμμένο το σώμα, γιγαντιαία και «αδιάλλακτη» απέναντι στους ανίσχυρους (γυμνούς) θνητούς. Τα πρόσωπα καταλαμβάνουν όλο τον πίνακα και μόνο στην επάνω αριστερή γωνία μόλις που φαίνεται ο τοίχος και ένα δέντρο κάτω από ένα γκρίζο ουρανό. Στα πρόσωπα των θνητών διακρίνεται ένα παράξενο κενό έκφρασης ενώ η Fortuna κοιτάζει προς τα κάτω ψύχραιμα. Είναι προφανής η αλληγορική σημασία του έργου, ότι δηλαδή η Τύχη ελέγχει τη μοίρα των θνητών. (Ενδιαφέρον παρουσιάζει η θέση των χαρακτήρων – π,χ. ο σκλάβος πάνω από τον βασιλιά- που ωστόσο δεν είναι σταθερή καθώς ο τροχός γυρίζει…). Τα γκρι και καφέ του πίνακα δημιουργούν αποπνικτική ατμόσφαιρα, αίσθημα ανησυχίας, αίσθηση θανάτου.

Στοιχεία του έργου θυμίζουν τον Michelangelo, καθώς και τα αρχαία ελληνικά και ρωμαϊκά γλυπτά. Η εικόνα της Τύχης μοιάζει με τη "Δελφική Σίβυλλα" του Michelangelo στην Καπέλα Σιξτίνα. 

Carl Orff, O Fortuna (Carmina Burana)

Το «O Fortuna» είναι ένα μεσαιωνικό λατινικό ποίημα, καταγγελία σχετικά με την τύχη και τη Fortuna (προσωποποίηση της τύχης στην ρωμαϊκή μυθολογία),  γραμμένο στις αρχές του 13ου αιώνα και μέρος της συλλογής Carmina Burana. Το 1935-1936 μελοποιήθηκε από τον Γερμανό συνθέτη Carl Orff.

"If I could save time in a bottle..."

Αποσπάσματα από την επιστολή που θεωρείται πως γράφτηκε από τον Gabriel Garcia Marquez. Όταν, σύμφωνα με την τότε ιατρική διάγνωση, ο νομπελίστας συγγραφέας βρέθηκε στο τελικό στάδιο καρκίνου, δήλωσε την αποχώρησή του από τη δημόσια ζωή και απέστειλε την παρακάτω αποχαιρετιστήρια επιστολή στους φίλους του.

Marc Chagall, Lovers in pink, 1916

«Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ. Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’ αυτό που αξίζουν αλλά γι’ αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμούνταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου. Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ’ ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα, ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ, θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρυά μου τα τριαντάφυλλα, για να νιώσω τον πόνο από τ’ αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή...Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους που αγαπώ, ότι τους αγαπώ. [..............................................................................]

Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στην μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα. Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλο από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί.[..................................................]»

Gabriel Garcia Marquez (;), "Farewell Letter" (αποσπάσματα) 

"Time in a Bottle" is a hit single by singer-songwriter Jim Croce. Croce wrote the lyrics after his wife Ingrid told him she was pregnant with his son, Adrian, in December 1970. When Croce was killed in a plane crash in September 1973, the song's lyrics, dealing with immortality and the wish to have more time, came across as if he had had a presentiment.

Jim Croce, Time in a bottle

"If I could save time in a bottle

The first thing that I'd like to do

Is to save every day

Till Eternity passes away

Just to spend them with you..."

Io t'abbraccio

''Io t'abbraccio''  (τελευταία σκηνή από τη 2^η πράξη, της περίφημης μπαρόκ όπερας του George Frideric Handel "Rodelinda")
Το ντουέτο της Rodelinda  και του  Bertarido.
Η Roberta Invernizzi ως Rodelinda και ο Philippe Jaroussky ως Bertarido.

Io t’abbraccio

E più che morte, aspro e forte,

è pel cor mio questo addio,

che il tuo sen dal mio divide.

Ah mia vita,

ah mio tesoro, se non moro,

è più tiranno quell’affanno,

che dà morte, e non uccide.

Io t’abbraccio… etc.

ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

Έναν πρίγκιπα η "σιωπή" δεν τον κάνει...βάτραχο

Pietro Annigoni, Myranda Royce, 1934

"I cannot express it; but surely you and everybody have a notion that there is or should be an existence of yours beyond you. What were the use of my creation, if I were entirely contained here? My great miseries in this world have been Heathcliff's miseries, and I watched and felt each from the beginning: my great thought in living is himself. If all else perished, and HE remained, I should still continue to be; and if all else remained, and he were annihilated, the universe would turn to a mighty stranger: I should not seem a part of it. - My love for Linton is like the foliage in the woods: time will change it, I'm well aware, as winter changes the trees. My love for Heathcliff resembles the eternal rocks beneath: a source of little visible delight, but necessary. Nelly, I AM Heathcliff! He's always, always in my mind: not as a pleasure, any more than I am always a pleasure to myself, but as my own being. So don't talk of our separation again: it is impracticable; and..."

Emily Bronte, Wuthering Heights
πηγή:Literature.org  

Johannes Brahms, Hungarian Dance No.4 

(Poco Sostenuto - Vivace - Molto Allegro)

"This above all: to thine own self be true"

Leonardo da Vinci, Head of a young woman with tousled hair, 1508.

Από τον Άμλετ το παρακάτω απόσπασμα (1η πράξη, 3η σκηνή, απόσπασμα) όπου ο Πολώνιος (πατέρας της Οφηλίας) συμβουλεύει τον γιο του, Λαέρτη.

Λαέρτη, ακόμα δεν έφυγες; Βιάσου. Γρήγορα!

Έτοιμος ο αέρας αναπνέει επάνω στα πανιά.

Σε περιμένουν. Να πας στην ευχή.

Κράτησε λίγες ακόμα συμβουλές μου.

Η σκέψη σου δεν είναι πάντα απαραίτητο

να φθάνει ως το στόμα. Αλλά ούτε κι ως την πράξη.

Να είσαι με όλους ανοιχτός.

Αλλά μην εμπιστεύεσαι όποιον είναι ανοιχτός.

Τους φίλους που θα αποκτάς σε δύσκολες περιστάσεις

φυλάκιζε τους δίπλα σου, για όλη τους την ζωή.

Μη σου φύγουν. Να φυλάγεσαι από άγνωστους νεαρούς

που θα σε πλησιάσουν. Να μη τους δίνεις θάρρος.

Μη μπαίνεις εύκολα σε τσακωμούς.

Κι όταν μπεις, εξόντωσε τον άλλον.

Άκουγέ τους όλους, μίλα σε ελάχιστους.

Να δέχεσαι όλων την γνώμη, απόφυγε

να δίνεις την δική σου. Να ντύνεσαι ακριβά

με τα λεφτά που έχεις, αλλά όχι επιδεικτικά

να δείχνεις πλούσιος αλλά με αδιαφορία.

Το ράσο κάνει τον παπά. Και στην Γαλλία

είναι παράδοση οι ευγενείς και οι σπουδαίοι

να φαίνονται από μακριά και όλοι τους σέβονται από μακριά.

Ποτέ να μην δανείζεις. Ποτέ να μην δανείζεσαι.

Γιατί έτσι αλλάζει η αξία χρημάτων και ανθρώπων

και γίνονται λάθος οι λογαριασμοί.

Και πάνω απ’ όλα, να είσαι αυτός που είσαι.

Τότε θα είσαι και με τους άλλους

έτσι όπως πρέπει να είσαι.

Στην ευχή μου. Κι όλα να τα θυμάσαι.

Σαίξπηρ, Άμλετ, πρίγκιπας της Δανίας, μετ. Γιώργος Χειμωνάς, εκδ. Κέδρος

Bach, Concerto for Oboeand Violin in C minor !!!